Kris Verdonck - I/II/III/IIII - Deadline.nl

Zwevend door de sfeer van I/II/III/IIII

★★★★ – Hoe zou het zijn om te leven als marionet? Dat is de vraag die de dansers in Kris Verdonck zijn productie I/II/III/IIII naar het toneel brengen. De relatie tussen mens en machine speelt hierbij een grote rol in het stuk dat zijn oorsprong vindt in 2007. Nu tien jaar later is de dans in samenwerking met ICK terug in de theaters.

Een kwetsbare en intieme sfeer

De opbouw van de voorstelling is zeer interessant. Er zijn in totaal vier dansers die elkaar in de loop van het stuk aanvullen. Zo begint het als solo en eindigt het via een duet en een trio in een kwartet. Dit zorgt aan het begin vrij snel voor een intieme sfeer. Het moment dat de lichten aan gaan, na een wel zeer lange donkere stilte, komt er een eenzame danser te voorschijn die de solo inzet. In combinatie met een minimalistische soundscape en een enkele volgspot, waar de hele voorstelling in te zien is, zorgt dit voor een zeer kwetsbaar gevoel. Dit lichtwerk creëert een sfeer die het gevoel geeft dat het publiek een kijkdoos in kijkt. Alsof de spot het licht is dat van de buitenkant naar binnenkomt en de toeschouwer de gene is die stiekem, door het kijkgaatje, zit mee te genieten.

Overgave van de dansers is adembenemend

De overgave van de dansers kan je niets anders dan lovend over zijn. Hoe de vier zich in de lucht laten hijzen door een constructie die ze het hele podium over doet zweven is adembenemend. De hoger de dansers komen de vaker de woorden ‘je moet het maar durven’ opkomen. Het is tegelijkertijd ook zeer interessant om te zien wat er zou gebeuren als de mens zich volledig overgeeft aan machines en hoe afhankelijk wij er van worden. Want zodra de dansers in de lucht hangen valt er niet veel meer te doen dan vertrouwen op de constructie.

Synchroon en zo zacht als een veertje

Omdat de constructie niet al te groot is hangen de dansers, zodra ze allemaal op het podium zijn, zeer dicht op elkaar. Hier door blijft het boeiend om te kijken en is het interessant wat er gebeurt als er nog iemand bij komt. Zo nu en dan zorgt dit voor wat gerommel tussen de dansers. Omdat de sfeer zeer intiem en kwetsbaar is, is elke oneffenheid direct te zien. Maar die schoonheidsfoutjes vallen weg te strepen bij het fantastische beeld dat het publiek krijgt als de vier dansers synchroon door de lucht zweven. Waarna ze met pure controle zo zacht als een veertje weer neer dalen op de grond.

Iets te lange changementen

Zodra er meer dansers bij komen vallen er wel lange pauzes tussen de aktes. Dit zorgt er voor dat de concentratieboog flink aan de tand wordt gevoeld. Tijdens het eerste changement valt het nog mee. Maar naarmate verder in het stuk begint het tijdens deze pauzes steeds rumoeriger te worden in de zaal. Zodra dan duidelijk wordt dat na elk changement de dansers met exact dezelfde frase het podium opvliegen voelt het toch alsof je heel langzaam een cadeautje opent dat je uiteindelijk al blijkt te hebben.

Kijkdoos waar je graag in wilt kijken

De dromerige sfeer die wordt gecreëerd laat de choreografie, in combinatie met de minimale belichting en soundscape, zeer mooi naar voren komen. Dit laat goed zien waar het concept van machine en mens toe in staat is. De zweet bezorgende momenten, zodra de dansers meters hoog op hun kop hangen, zorgen daarnaast zo nu en dan als spannende aandachttrekkers. Waarbij de combinatie met zachte synchrone bewegingen vliegend door de lucht zorgen voor een mooie dynamiek. Hier werken de lange changementen helaas niet aan mee, omdat de daardoor ontstaande rumoer in het publiek snel de sfeer aantast waar het stuk het juist zo van moet hebben. Maar zodra de dansers dan weer terug op het podium zijn duurt het niet lang voor het publiek weer mee zweeft in de sfeer. I/II/III/IIII is een minimaal gevulde kijkdoos waar je toch maar al te graag in wilt kijken.

Leuk artikel? Deel het met je vrienden!

2 gedachten over “Zwevend door de sfeer van I/II/III/IIII

Geef een reactie