★★★★ Queens of the Stone Age zou je niet direct linken met een Mark Ronson. Maar frontman Josh Homme koos er toch voor om met deze producer, bekend van zijn respectievelijke hits met Amy Winehouse en Bruno Mars, de studio in te duiken. De plaat met de titel Villains werd gesmeden, waarmee een poging wordt gedaan om het succesvolle, in 2013 uitgebrachte, …Like Clockwork te evenaren of misschien zelfs wel te overtreffen.

Veelbelovend begin

De plaat begint direct hoe een goede plaat hoort te beginnen. Zo beland je met Feet Don’t Fail Me gelijk in een lange intro die je, met psychedelische invloeden, direct het gevoel geeft aanwezig te zijn bij een grootse live-set. Je krijgt even het gevoel dat de band doorgaat met de duistere sound waar het met …Like Clockwork mee was begonnen. Maar deze spanningsopbouw eindigt na twee minuten om gevolgd te worden door het stevig geluid en harde riffs waar Queens of the Stone Age bekend om staat. Een prima opener die meteen duidelijk maakt dat ook de synthesizer veel te horen zal zijn op het album en de band weer in een nieuw jastje is gestoken. De lat is in ieder geval hoog gelegd voor de volgende nummers.

Genoeg variatie

Wanneer daarna direct de hit The Way You Used to Do erin knalt durf je de plaat niet meer af te zetten. Weer die heerlijke riffs gecombineerd met een up-tempo rockabilly-ritme maakt het een zeer dansbaar nummer. Dan is er nog wat aanstekelijk geklap toegevoegd en je hebt de perfecte ingerediënten voor een hit waar ook het doorsnee publiek prima naar kan luisteren. De verder je in het album komt de meer je beseft hoe veelzijdig de plaat is. Van de rustige melancholische nummers als Fortress, waar duidelijk Dean Fertita de kans heeft gekregen om zijn Synth te laten klinken, tot het iets meer pop-achtige The Evil Has Landed.

Iggy Pop en David Bowie

Naast de invloed van Mark Ronson is ook duidelijk te horen dat Josh Homme veel heeft meegekregen van Iggy Pop tijdens het werken aan Post Pop Depression. Vooral de begin jaren van de samenwerking tussen David Bowie en Iggy komen genoeg terug in de sound van Villains. Bijvoorbeeld in het rustige tussendoortje Hideaway en het zeer strakke staccato Domesticated Animals. Het nummer Un-Reborn Again, dat bijna kan worden gezien als een ode aan Bowie, is een van de meest melodieuze nummers van de plaat met tegen het einde zelfs een potentiële samenhorige meezinger in zich.

Kwaliteit boven kwantiteit

Queens of the Stone Age heeft door de samenwerking met Mark Ronson sommige nummers iets te glad gestreken. Maar verder klinkt Villains alsof het is geproduceerd om direct op het podium ten gehore te brengen. Van een lange opzwepende intro, via ballads en aanstekelijke rock ’n roll-ritmes, naar een gevoelige duistere outro in de vorm van Villains of Circumstance. Het album heeft wat minder nummers dan gebruikelijk in deze tijd, wat zeker niet als nadeel gezien hoeft te worden. Geen dertien in een dozijn, maar negen ijzersterke nummers die het complete plaatje vormen. Kwaliteit boven kwantiteit moet Josh Homme gedacht hebben. Een prima plaat om op te zetten wanneer je toe bent aan een heerlijke avond genieten met een glas rokerige whiskey in je hand. Of eigenlijk gewoon elk moment van de dag.