Harm ten Napel
Op een gegeven moment werd ik geboren. Ergens in februari. Mijn vader heeft me nu al zo vaak verteld dat er nog geschaatst kon worden toen dat gebeurde dat ik weinig zin heb om dat nu te vertellen. Ik schijn een rustige baby te zijn geweest.
Daarna kwam de kindertijd. Kindertijd was voor mij gewoon kindertijd. Kijk maar naar je eige.
Puberteit was voor mij een plotselinge interesse in muziek, schrijven en meisjes. Ongeveer in die volgorde presenteerden ze zich ook en ze gaan trouwens wonderbaarlijk goed samen. Beetje aangemodderd verder.
En nu pretendeer ik een adolescent te zijn. Dat betekent dat ik ouder en wijzer ben en dat betekent weer dat ik nu schrijf, alle hoop heb opgegeven een beroemde saxofonist te worden en.. oké, van meisjes ben ik niet veel meer gaan snappen. Mijn kamer is, met deze gegevens, wel redelijk voorstelbaar: laptop, papier overal, planken vol boeken en een stel CD´s. Soms denk ik erover om een typemachine, zo´n oude Remington, aan te schaffen. Peter Terrin zegt dat ´ie zich dan beter kan concentreren op schrijven.
Ik studeer nu filosofie. We zien wel waar dat op uitloopt.
O, en mijn vader, die is een beetje ´n filmfanaticus, alleen staan er in zijn kast ook nogal wat slechte films. Ik probeer de speculatie van iemand, een schrijver volgens mij, waar te maken; hij zei: de potentie van de vader komt tot uiting in de zoon. Ik probeer dus een goede filmfanaticus te zijn.
Kort samengevat: schrijver, dichter, gemiddelde muzikant en romanticus in de minst commerciële zin van het woord.
Tot slot nog een greep uit de artiesten die ik bewonder (in onlogische volgorde): Haruki Murakami, Nachoem M. Wijnberg, The Beatles, Miles Davis, E.S.T., Cees Nooteboom, Thelonious Monk, Bill Evans, Jonathan Safran Foer, de Coen-broers, Anton Tsjechov, Raymond Carver, Quintin Tarantino, John Jameson, Iron & Wine, Gabriël Garcia Marquez en dat is wel genoeg.
