’Van nature niet geneigd tot daadkracht en doorzettingsvermogen wachtte ik vervolgens in
uiteenlopende cafés landerig op het rijpen van mijn talent’’
Zo sprak Sylvia Witteman.
Sylvia moet haar mond houden, want wie staat hier iedere zaterdag in Volkskrant magazine?
Máár, dit biedt hoop! Want Sylvia heeft gewacht in de rook van bebaarde truckers en
lichtelaaiers, en toen schreef ze ineens voor de Volkskrant. Dus terwijl ik wacht, veilig thuis
in de rook van mijn moedertje’s Stuyvesant, schrijf ik voor Deadline. En dan hoop ik dat het
zo in de tussentijd rijpt.
Naast deze ietwat pessimistische kant heb ik ook een positievere kant die gewoon Algemene
Cultuurwetenschappen studeert. Die een warme zusterband voelt met Aaf Brandt Corstius.
Die graag koekjes bakt en alles aanneemt wat Leo Blokhuis zegt. Eén die wacht tot ze
spontaan Italiaans spreekt, dat rijpt vast ook.
