Art is the lie that tells the truth, zei Picasso ooit eens. Hij had gelijk. Kunst is in staat om dingen te vertellen die we nog niet wisten, of beter nog, die we niet wilden weten. Kunst is niet echt, maar juist daarom zo waar.
Ik begreep het al als kind. Ik moest de leugen van het theater gebruiken om mijn zin te krijgen. Dus als ik van tafel werd gestuurd door mijn ouders, kwam ik terug met een komische act waardoor ik binnen no time weer aan tafel mocht. Op latere leeftijd begreep ik dat je het theater ook kunt gebruiken om meer serieuze dingen aan de kaak te stellen. Niet moraliserend, maar wel onderhuids voelbaar. Dus begon ik een studie Theaterwetenschap en probeerde ik daarnaast alle functies van het theatermaken uit: regisseren, spelen, produceren, ontwerpen, en, vooral: dramaturgie. Drama-wat? Dramaturgie. De dramaturg als zogenaamd artistiek geweten van de theaterregisseur. Dramaturgie als middel om te zorgen dat de leugen dermate goed verpakt wordt dat de waarheid keihard naar voren komt. Dramaturgie om te prikkelen, te raken, te amuseren, op te bouwen, bloot te leggen. De dramaturg die de waarheid vertelt. Ik besloot dat dit mijn droombaan moest zijn.
Maar ja, ben je eindelijk afgestudeerd, verkeert het land in tijden van economische crisis. De banen – laat staan de droombanen – liggen niet voor het oprapen. Dus heb ik zeeën van tijd om alle dingen te doen die ik leuk vind. Zeeën van tijd om saxofoon te spelen, of om te luisteren naar mijn favoriete artiesten als Leonard Cohen en Regina Spektor. Zeeën van tijd om het theater te bezoeken en erover te schrijven op mijn blog http://alindeschrijft.blogspot.com. Zeeën van tijd om samen met mijn vriendinnetjes de kroegen van Utrecht of de betere technofeesten onveilig te maken. Zeeën van tijd om biertjes te tappen in een theater en om mee te werken aan het Utrechtse Café Theater Festival. Zeeën van tijd om bij een multiculturele stichting te werken aan nieuwe voorstellingen met jong talent. En je raad het al: zeeën van tijd om de lezers van Deadline te verblijden dan wel te vervelen met mijn schrijven.
