Zomerslaap is vlot en bij vlagen prachtig
Eind 2009 stond ineens een prachtig verhaal van Martijn Simons in De Gids. Nu, een jaar later, ligt er al een roman van Simons in de winkel genaamd Zomerslaap. Dit boek gaat over een jongen die de hele zomer bijna geen moer uitvoert. Was dit mooie verhaal in De Gids toeval of heeft Simons talent?
Half Oedipuscomplex
De ik-persoon in Zomerslaap heeft een soort vriendinnetje Lisa. Ze wil hem niet zien en hij weet niet waarom. Hij heeft een oma die op sterven ligt en kan zijn ogen niet van zijn moeder afhouden. Zijn broertje versiert meisjes. Zijn vader slaapt in het huis van zijn oma. Hijzelf? Hij herinnert zich van alles en ligt op bankjes of in het gras. ´Less than Zero´ plus een half Oedipuscomplex plus een dreigende dood.
200 pagina´s in 140
De roman is in ieder geval niet saai geworden ondanks de verveelde hoofdpersoon. Dit ligt vooral aan het soepele tempo van het proza. Simons heeft 200 plus pagina´s in 140 gekregen. Dit is knap. Het is alleen jammer dat de verhaalelementen niet altijd samen willen werken. Vooral de herinneringen en gedachten over zijn moeder in haar bruine bikini worden op een gegeven moment storend. Zeker wanneer je er aan het einde achterkomt dat er geen conclusie over die verhaallijn in Zomerslaap staat.
Treffend beschreven
Desondanks bevat Zomerslaap echt mooie stukken. Simons beschrijft heel treffend de relatie tussen de hoofdpersoon en zijn jongere broertje. Het beste gedeelte is een herinnering aan het brugklasserskamp. Lisa neemt de ´ik´ het bos in. Het is spannend omdat de spanning tussen hen te voelen is. Dan komen ze een gewond vosje tegen. Lisa slaat meteen een jas om het diertje heen en wil teruggaan.
Niet on-origineel
Simons geeft het einde een niet bijster originele, maar wel onverwachte twist. De rest van het boek gebruikt ook bekende soorten personages en situaties. Simons is gelukkig niet niet in de grootste clichés getrapt die deze met zich meebrengen. Vlot geschreven, bij vlagen prachtig en niet on-origineel – Zomerslaap is een prima romandebuut. Als Simons zijn volgende boek consistenter schrijft, is Nederland een verteller rijker!
Zomerslaap van Martijn Simons
2010 De bezige bij Amsterdam
Nu in de boekhandel
Meer info: http://www.debezigebij.nl/web/Boek-5.htm?dbid=29547&typeofpage=139647
|
It's very simple NickWSFor beettr or worse in this country there is a history of tactical voting where (typically in seats seen as safe ) disaffected core voters from one major party support the major rival. Indeed, most recently, decidedly left-of-centre Queensland academic Professor John Quiggin in an article entitled Time for the B-Team advocated a vote for the LNP at the next election on the basis of Bligh's privatisation.The fact of the matter is that the Chifley regime vote fell between 1946 and 1949 by about 42,000 votes despite the fact that the voter pool expanded by about 100,000. Moreover, the Communists secured a vote in the senate of about 87,000 in 1949 (about 2%) whereas they had no contest in 1946. This came out of the non-independent other pool.There was as John notes, a substantial expansion in the seat pool and this would have made it hard to be sure which seats were safe and which were marginal. With the ALP speaking of the communist menace and wanting to put communists in concentration camps (Calwell) it's very easy to see how the main beneficiary of this was going to be Menzies amongst the startled middle-classes. Add them to the people voting tactically and you get a skew in the number of seats that is going to favour the right.Absent a perceived communist threat, bank nationalisation is not really an issue at least amongst ALP voters (and maybe even amongst the embryonic groupers), it would have been popular. With the communist threat and militant miners, the generalised irritation at prolonged rationing and bank nationalisation are bound together under a general rubric and become part of the Cold War threat, the Berlin Air lift of 1948 story and so forth.There's no doubt that Chifley's violent repression of the coal miners' strike was a watershed moment, emboldening the boss class to go on the offensive over the red menace for most of two decades, and played very nicely with the yellow peril into the bargain. Chifley was the architect of that narrative and sealed it forever when he turned the troops on working people. That marks him out forever as the most infamous of ALP leaders, worse by far than the other well-known Labor-rats.  |
