De klok staat weer op zomertijd, het kwik komt dagelijks weer boven de tien graden en alle zonnebrillen komen weer uit de kast. De zomer is in aantocht! Dus zijn de Zomergasten gestart met hun Zomeravonden in het Rozentheater. Dit jaar is de rode draad van iedere avond een stelling over “wat we vooral niet mogen doen (volgens onszelf)”.
Theatermaken over theater
Zomergasten is een collectief jonge honden van de Toneelschool Arnhem, dat het publiek bij hun voorstellingen wil betrekken. Bij Zomeravonden richten zij zich op theatrale lezingen (´lezen, luisteren en bierproeven´). De eerste stelling van 2009 is: ´we moeten vooral geen theater maken over theatermaken´. Hierbij brengen de acteurs een verzameling teksten over dit standpunt ten gehore.
Aflopende zaak
De eerste citaten over theatermaken komen uit theaterstukken, eigen werk en oude recensies en worden vol enthousiasme voorgelezen. Zodra wordt begonnen aan het stuk van Luigi Pirandello, Vanavond improviseren wij, is het een aflopende zaak. Door het gros van het collectief wordt zonder intonatie, inleving en spanning voorgelezen. Vooral Mariana Aparicio Torres lijkt zichzelf te vervelen en totaal geen zin te hebben om ook maar iets van moeite te doen.
Improviseren door gebreken
Naarmate het stuk van Pirandello vordert, lijkt de avond amateuristischer te worden. Ze zijn vergeten enkele rollen te verdelen. En acteurs moeten de laatste trein naar Groningen halen, dus verdwijnen eerder van het toneel. Het voordeel hiervan is dat de naam van het stuk wordt waargemaakt: er wordt flink geïmproviseerd om deze gebreken weg te poetsen.
Lichtpuntjes Michiel en Michiel
De lichtpuntjes zijn de speciaal voor deze Zomeravond geïmporteerde Belgische Michiel en vaste Zomergastacteur Michiel Bijmans. Zij weten zich in hun rol in te leven en met het kleine beetje wat ze hebben echt iets neer te zetten en de aandacht vast te houden. Maar ook zij kunnen het niet verhelpen dat na twee uur Vanavond improviseren wij de verveling en slaap hebben toegeslagen in het warme bovenzaaltje van het Rozentheater.
Verfrissend wordt saai
Het idee achter de Zomeravonden is heel verfrissend en de Zomergasten laten je op een heel andere manier naar de teksten kijken. De stukken die worden voorgelezen zijn goed gekozen. Ze sluiten heel nauw aan bij de stelling van de avond. Jammer dat één stuk meer dan twee uur in beslag neemt. Dat haalt de dynamiek eruit. Zo lijkt het alsof een groepje bij elkaar geplukte, verveelde studenten achter een tafel zittend een mooi, klassiek theaterstuk voorleest: te saai voor woorden.
Zomeravonden van Zomergasten. Gezien op 30 maart 2009 in het Rozentheater, Amsterdam. Nieuwe stelling, nieuwe kansen: de volgende Zomeravond is 27 april in het Rozentheater. Meer info: www.zomergasten.org
Foto: Matthijs Mentink
|
en Jo: Ik denk niet dat normale' lgrelineen meer recht hebben op goed onderwijs dan kinderen die wat meer zorg vereisen, dus vanuit dat oogpunt kan ik niet volgen dat er mensen zijn die vinden dat kinderen die extra zorg nodig hebben niet welkom zouden zijn op het regulier onderwijs. Niet ieder kind dat extra zorg nodig heeft is op het so op zijn plek en kan daar het beste onderwijs voor zijn of haar situatie krijgen. Doorsturen naar so is wmb in deze situatie het verschuiven van het probleem en vind ik kortzichtig. Daarnaast onderken ik natuurlijk dat er kinderen zijn die prima op hun plek zijn op het so. Mocht blijken dat dat voor Olivier de beste oplossing is zijn wij de laatste die hem dat ontzeggen. We moeten af van het idee dat het reguliere onderwijs alleen voor standaard kinderen is, want die bestaan gewoonweg niet. De school waar wij zijn gaan kijken onderkent dat gelukkig en heeft de wijze van lesgeven hier ook op aangepast.Ik ben van mening dat het niet alleen gaat om praktische ondersteuning, maar meer nog om inhoudelijke ondersteuning. Leerkrachten zijn niet opgeleid met inhoudelijke kennis van alle soorten stoornissen en aandoeningen wat tot een hoop frustratie kan zorgen bij leerkracht en kind. Ik hoor veel verhalen van ouders met een kind met bv ASS dat zich onbegrepen voelt door de juf en gefrustreerd raakt. De eerste stap naar goede begeleiding hierin is kennis overdracht over de stoornis en in het bijzonder het specifieke kind. Hier ligt een grote taak voor de ouder om de leerkracht hiervoor te enthousiasmeren en in te begeleiden. |
