Wit Licht is glad en cliché
Hoe langer je in het buitenland verblijft, hoe meer je begint te verlangen naar typisch Nederlandse dingen. Je mist de taal, je familie, stroopwafels, de directheid, Hans Teeuwen, het Vondelpark en misschien zelfs de regen. Marco Borsato daarentegen, wordt door mij nooit gemist.
Eerlijke kans
Marco Borsato zal in december zijn acteerdebuut maken in de speelfilm Wit Licht. Tot die tijd mag Nederland al genieten van zijn album met gelijknamige titel.Terwijl ik de CD zachtjes opzet en de ramen zorgvuldig sluit geef ik Marco een eerlijke kans. Het gros van Nederland houdt van hem en misschien ik binnekort ook wel.
Over je nek gaan
Hoewel Was mij nog uit te houden is, gaat het van kwaad tot erger. Dochters, met vreselijk sentimentele teksten als ´Kwart over zeven op zondagmorgen hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt; ben je al wakker, pap?´ en zacht pianospel op de achtergrond, doen een vrijgezelle twintigjarige over haar nek gaan. Het nummer Stilte voor de Storm is uitermate geschikt voor een spannende scène in een nieuwe Disneyfilm. Kinderen van vijf zullen er met plezier op heupwiegen. Klapper op de vuurpijl is de titelsong Wit Licht, zo ontzettend fout en clichématig (waar komen ineens die zwoel uitgesproken Italiaanse zinnetjes vandaan) dat het bijna grappig wordt.
Borsato heeft geen humor
Boudewijn de Groot en Frans Halsema hebben muziek gemaakt van een grote schoonheid die juist door de helderheid en het verlegene de moeite waard is. Hun muziek is poëtisch en wars van glamour en ontroerd daardoor enorm. Borsato’s muziek mist humor, sarcasme en een subtiele boodschap. Het is in-your-face-emotioneel met lange, hysterische uithalen en overdreven romantische teksten. Van de categorie EO-programma’s waarin mensen elkaar zo erg hebben gemist en vervolgens elkaar huilend in de armen vallen.
Jeugdsentiment verdwenen
Het is zonde, want Borsato’s muziek (Zij, Je hoeft niet naar huis vannacht en Waarom nou jij?) in liveshows was krachtig en zijn stem heeft een waanzinnig volume. Wie heeft er niet op de lagere school Dromen zijn bedrog gezongen met vriendjes en vriendinnetjes? Inmiddels zijn we het speelplein ontgroeid en is Marco als vorm van jeugdsentiment verdwenen. De roze bril is afgezet en het goedkope inspelen op onderbuikgevoelens wordt zichtbaar. Marco Borsato’s album Wit Licht is glad, cliché en commercieel. Nederland geniet met volle teugen, maar ik hou het bij stroopwafels eten in het Vondelpark.
Geluisterd: Wit Licht van Marco Borsato. Je kunt deze CD bestellen bij bol.com via onderstaande link:
|
A porvcoative insight! Just what we need!  |
|
Wit = Rood. Andere hoes zelfde dvd. Borsato levert wanprestatie. |
|
ik ben het eens met dit verhaal, idd jeugd sentiment, maar als men zich verder ontwikkelt, kun je toch niet ontkennen dat hij iedere keer weer dezelfde trucjes uithaalt. Ontwikkeling, nul en gebrek aan echte kwaliteit voor het echte originele werk,. Deze man teert puur op "hij is zo gewoon gebleven" en "goed mens", maar verwissel dit niet met qualiteit!!!! |
|
Heb jij je wel eens afgevraagd of je wel tot de doelgroep van MB behoort? Blijf lekker de stroopwafels en een park in Amsterdam idealiseren, lekker diepzinnig. |
|
Je spreekt steeds van IS ..: Marco Boraato IS slecht ...Marco Borsato IS niet humoristisch... Als jij dat VINDT .. ok .. mag je zeggen.. maar trek geen rare conclusies... Jaloezie noemen ze dat wel eens.. |
|
RAAK OPGEMERKT EN GESCHREVEN |
|
EN ZO IS HET! |
|
De roze bril is afgezet, en het witte licht slaat je als een gemeen kreng in de ogen. Pijnlijk. |
|
Melancholie komt met de jaren, Arme Marco |
