White Rabbits serveren pittige stamppot

Wie ervaring heeft met drammerige broertjes of verwilderde konijnen, is bekend met een merkwaardige communicatievorm. Waar de eerste groep behoefte heeft aan winegums, hebben viervoeters een socialer doel voor ogen. Dat sextet White Rabbits hun tweede plaat It’s Frightening gedoopt heeft, doet vermoeden waar dit heen gaat. Het laatste optreden van hun wereldtour voorspelt slechts één woord: stampen.

Huiswaarts
Na het geslaagde debuut Fort Nightly en openingsshows voor grootheden als Muse en Kaiser Chiefs, keren de White Rabbits terug naar New York om vier weken de studio in te duiken. Een enkele onderbreking is nodig als thuis ingebroken wordt, maar dit doet de opnames van Midnight and I niets dan goed. Het nieuwe album is persoonlijker en minder rommelig dan zijn voorganger.

Met zonder jas
‘We’d like to go home,’ besluit ook Pat Grossi van Active Child zijn psychedelische voorprogramma. Afkomstig uit een kerkkoor creëert hij met druppelende harp en krakende synthesizer een sprookjeswereld die doet denken aan wandelingen in eindeloze mist. White Rabbits’ gitarist en zanger Greg Roberts oogt nog steeds verdwaald als hij het podium in een beige parka betreedt. Schijn bedriegt. Bij de eerste klanken van While We Go Dancing worden skinny jeans (en ribbroeken!) losgeschud en lijkt niets een hete stamppot meer in de weg te staan.

Ongetemde machines
Ritme is vanavond het enige dat telt. De dubbele percussie van de White Rabbits is allesbehalve tam en onderscheidt de band van vergelijkbare indie-beesten als Cold War Kids en Local Natives. Waar Jamie Levinson volledig in beslag wordt genomen door zijn drumstel, springt collega Matt Clark omhoog, opzij en vooral zo hard mogelijk omlaag. In The Plot ontfermt hij zich zelfs tegelijkertijd over toetsen en tamboerijn. Niet alleen uit de achterkant van het podium klinkt stevig maatwerk, ook drievoudig gitaar en Stephen Pattersons piano sluiten perfect aan op deze roffelende machine.

Asielkonijnen
Helaas verdwijnt Stephens krachtige stem, een mix van honing, rook en Radiohead, regelmatig in de overheersende onderlaag. Het trage Company I Keep mist overtuiging en pas als Percussion Gun de lucht in schiet, komen alle voeten weer in beweging. Voor enkele witharige Rotown-bezoekers is headbangen onvermijdelijk. Een sterke afsluiter is The Salesman, wat bevestigt dat de White Rabbits in staat zijn een dreunende live performance neer te zetten - zelfs als de sfeer al is afgekoeld.

Gezien: White Rabbits op 3 juni 2010 in Rotown, Rotterdam
Meer info: http://www.myspace.com/whiterabbits