Weken van de Waanzin: ongelimiteerde gestoordheid
Tijdens het festival Weken van de Waanzin laat het Ro Theater alles zien wat niet normaal is. Dat is zo breed als het klinkt: van vrouwen die compleet van het pad af zijn tot jongemannen die wanhopig worden van eenzaamheid, het kan niet op. Bij Weken van de Waanzin krijgt het publiek de kans om twee of meer voorstellingen te zien. Deadline bezocht de voorstellingen Roos en Samurai.
Gillend wegrennen
Nergens wordt de vergelijking tussen een burgerlijk bestaan en een rock-'n-roll leven zo treffend neergezet als in Roos. Verschillen: dat weet je zelf ook wel. Overeenkomsten: je rent bij beide levensstijlen gillend en volslagen gestoord weg. Gina (Hannah van Lunteren) wel, tenminste. Aan het begin van het verhaal vinden we Gina als ruig meisje in een vriendengroep van drugsgebruikende jonge mensen. Ze is onder een continue invloed van zo’n beetje alles wat god verboden heeft, maar ze is bovenal zwanger van rocker Ed (Lukas Smolders), een personage dat een regelrechte kopie lijkt te zijn van Herman Brood.
Persoonlijkheid switchen
Wanneer Ed voor tien jaar in een psychiatrische inrichting verdwijnt omdat hij iemand invalide heeft geslagen krijgt Gina van haar nieuwe liefde Jonas de kans op een leven met huisje, boompje, beestje. Een kans die ze met beide handen aanpakt. Tien jaar lang groeit haar dochtertje Roos op in een veilig gezin. Tot haar echte papa aanklopt en het wilde leven weer naar haar moeder lonkt, wat Van Lunteren voor de tweede maal in het stuk de kans geeft om te laten zien hoe goed zij in staat is om te switchen van persoonlijkheid.
Paranoïde
Dingen die nergens op slaan kan je ook onder het kopje ‘waanzin’ zetten. Zoals bij Samurai, waarin de 22-jarige Peter “Samurai” Zomeren in een lange monoloog vertelt over zijn idiote leven. Niemand heeft eerder een persoon gezien die zo paranoïde een dagrooster handhaaft als hij. Peter vindt zichzelf dan ook niet vervangbaar op zijn werk. Het eerste moment waaruit blijkt dat Peter niet helemaal spoort is wanneer hij een keer te laat komt. Totale paniek!
Misère
Peter is een ongelukkig mens. Niemand ziet hem staan, ook niet als hij zichzelf half vermoordt. Het dynamische verhaal van de hoofdpersoon wordt echter bruut tegen de vlakte geslagen door de monotone stem van acteur Bart Slegers, die ook nog eens gedurende de hele voorstelling geen vin verroert. Tot overmaat van ramp is het decor, waarop de liefde bedrijvende poppetjes zijn getekend, zo schreeuwend lelijk dat het behoorlijk afleidt.
Weken van de Waanzin van het Ro Theater, gezien op 20 mei in Frascati te Amsterdam. Nog te zien tot 11 juni 2011. Meer info: www.rotheater.nl
