Walk the Line: een nog te ontdekken schatkist
Kleinschalige festivals met fijne nieuwe bandjes, daar houden we wel van bij Deadline. Walk the Line, het tweedaagse festijn dat vrijdag 14 mei van start ging, was er zo eentje. Een Haags feest vol verrassende onbekende uitblinkers en al even wonderbaarlijk en verbazend bekend talent.
Swingend op kerkbankjes
Lachende Zweedse jongens uit te enthousiaste bandjes en bandleden die met je staan te kletsen in de foyer. Of ze nu in poppodium Paard van Troje of in de Lutherse kerk optreden, artiest en publiek zijn fris, opgewekt en tevreden. Met een kerk als locatie moet het wel een bijzonder festival zijn; swingen op een houten kerkbankje moet elke festivalgänger toch een keer meegemaakt hebben. Bovendien laat de line-up ook weinig te wensen over. Soul uit Zweden van Tingsek, beat gemengd met garage uit Den Haag genaamd The Deaf en Britse indie van de Wild Palms en The Cribs; elk smaakje is als in een zak winegums vertegenwoordigd.
Kale plekken
Op het festival zijn meer fotografen met telelenzen te spotten dan dansende mensen in de zaal. Dit is een teken dat het festival door het grote publiek nog ontdekt moet worden. Dit hoeft echter niet erg te zijn. Veel artiesten zullen ook niet erg bekend zijn bij de meeste mensen en zelfs die-hard indiefans kennen vast niet alle bands die op het festival spelen. Toch is dit juist het speciale aan het festival. Alles is zo kleinschalig en de artiesten zijn bereikbaar, letter en figuurlijk. Dit is de plek om de nieuwe hipste band van het moment te ontdekken zodat je bij een Lowlands- of Pinkpopeditie over drie jaar kunt zeggen “Ja, die heb ik al eens gezien, maar hadden ze nog maar één EP uit en waren ze veel beter”.
Wilde palmen en een Zweedse predikant
De grote helden van het festival zijn de Wild Palms. Ze zijn nog niet helemaal doorgebroken, maar tegen de tijd dat hun debuutalbum in de winkels ligt, waarschijnlijk in september, kan dat niet lang op zich laten wachten. In de grote zaal laten zij zien dat zij die verwachting meer dan waard zijn. Lieve jongens zijn het wel; voor hun optreden vragen ze of ze hun bier mee mogen nemen op het podium. Ook na het optreden blijken het schatten van jongens te zijn. Ze nodigen je graag uit voor een interview backstage en vertellen naar hartenlust over hun invloeden en helden, over hun eerste gekochte platen van de Spice Girls en Will Smith. Niet dat hun muziek daar ook maar enigszins op. Die is beter te omschrijven als glamorous en donker. Ook Tingsek is een hoogtepunt van het festival. De meest sexy man uit Zweden (volgens een uit hetzelfde land afkomstig damesblad dan) straalt bijna van het podium af in de Lutherse kerk. De überblije, wat het dan ook mag zijn voor soulachtige muziek, maakt je zo vrolijk dat als Tingsek een predikant was, de kerken altijd vol zaten.
“Thank you for being so nice”
Ook de indiefolk van Peggy Sue, onder leiding van Rosa Slade en Katy Young begeleid door drummer Olly Joyce, is een charmante en entertainende vertoning. Alles wordt uit de kast getrokken, zelf een accordeon. Aan de andere kant zijn de dames een beetje verlegen en bedanken ze het publiek omdat het lief is voor de dames. Dit typeert ook zeker het festival. Alle bands zijn niet super bekend, maar stuk voor stuk waardevolle artiesten. Ze zijn verlegen, nog niet gewend aan de sterrenstatus, maar dit maakt hun optredens juist zo bijzonder. Juist daarom is Walk the Line een festival dat totaal anders is dan welk festival dan ook in Nederland. Liever, intiemer en uitzonderlijk bijzonder.
Walk the Line festival te Den Haag
14 en 15 mei in Den Haag
meer info: www.walktheline.nl
