{text_bijlagen}

Vices & Virtues eist geduld
Vices & Virtues eist geduld
Vices & Virtues eist geduld

Vices & Virtues eist geduld

21 maart 2011

Vices & Virtues. Ofwel, deugden en ondeugden. Het nieuwe studio album van Panic At The Disco is zeker een deugd, wie wordt er nu niet blij van catchy refreinen en beats waarmee je, vrijwillig of niet, geheid aangezet wordt tot dansen en springen.

Details
Brandon Urie en Spencer Smith zijn nog maar met z’n tweeën over, maar dat maakt het geluid van het derde studio album Vices & Virtues van Panic At The Disco er niet minder op. Als je het album voor het eerst opzet, lijkt het alsof ze zich een beetje zijn gaan herhalen. Dit is echter niet zo, het heeft wat tijd nodig. Luister het een paar keer en dan hoor je de kleine details die het speciaal maken.

 

Oude formule met nieuw ingrediënt
Elk nummer staat volledig op zichzelf. Er is geëxperimenteerd met nieuwe instrumenten als synths, marimba’s en hier en daar een viool. Waar er in hun vorige werk voornamelijk gebruik werd gemaakt van traditionele instrumenten, is nu plaats gemaakt voor een elektronisch geluid. Maar de oude PATD formule is niet verdwenen, Vices & Virtues zit vol met up-tempo beats, strakke gitaarlijnen en - niet te vergeten - de karakteristieke stem van vocalist Brandon Urie.

 

Duister
Er wordt een sterke start gemaakt met The Ballad Of Mona Lisa, de eerste single van dit album, dat voor een redelijk duister en dramatische sfeer zorgt. Dit duistere gevoel wordt voortgezet met Let’s Kill Tonight. Vices & Virtues zit vol met groots werk. Wat klein begint, wordt uitgebouwd tot een spetterend muzikaal geheel. Met het kleine en korte Always wordt er even een rustpunt aangeboden, dit zorgt voor een fijne wending in het album.

 

Een verassende puzzel
Alles vormt een mooi geheel, maar elk nummer behoudt toch zijn eigen geluid. Het gaat zeker niet vervelen en kakt niet in. De afsluiter Nearly Witches heeft een Franse intro, dit zijn we niet gewend van Panic At The Disco. Deze verassing pakt echter zeer goed uit, na enkele momenten wordt het Panic At The Disco verweven met koor en ontstaat er een totaal nieuw geluid. Brandon en Spencer laten op Vices & Virtues veel verschillende kanten zien. Duister, catchy, klein en intiem, het kan allemaal en past verassend genoeg ook nog eens in een geheel. Goed werk, maar het heeft even tijd nodig om gewaardeerd te worden.

 

Vices & Virtues van Panic At The Disco ligt nu in de winkels. Meer info: http://www.panicatthedisco.com

 
print terug mail
nieuwsbrief
einde: stop met scrollen