Van de brug af gezien: misschien niet de beste positie?

Tientallen blauwe en witte tonnen, een simpele huiskamer met enkel een plafond en een sobere, lege ruimte is het beeld van de voorstelling Van de brug af gezien van Toneelgroep Oostpool. Eddie (Ali Ben Horsting) kampt met tegenstrijdige gevoelens voor zijn nichtje Gina (Kirsten Mulder) waar hij geen raad mee weet. Uiteindelijk keert hij zich tegen de regels van zijn hechte gemeenschap met de nodige gevolgen.

Oom Eddie, Gina en tante Beatrice
‘Ik ben advocaat’, luidt de eerste zin van de voorstelling. Met een live ingesproken filmpje vertelt een nette man in een warboel van woorden over het leven. Over de evolutietheorie, over de geschiedenis en over zijn bestaan als advocaat. Ondertussen verandert het decor langzaam in een simpele huiskamer met enkel een wit plafond. De aandacht voor de advocaat verdwijnt en het publiek belandt midden in het leven van oom Eddie, Gina en tante Beatrice.

 

Jaloezie en lust
Het publiek maakt kennis met een willekeurig doordeweekse dag van de familie Carbone. Oom Eddie heeft twee illegale jongens onderdak aangeboden in zijn eigen huis. Wanneer Gina interesse krijgt in een van deze jongens, ontvlamt de jaloezie en lust bij Eddie. De jongen deugt niet. Als Gina dan ook nog wilt trouwen, knapt er iets in het hoofd van Eddie. Waarom gaat ze zo snel? Zo heb ik haar toch niet opgevoed? Met deze vragen vreet Eddie zichzelf op.

 

Voorspelbaarheid
In tegenstelling tot het gigantische decor is het spel erg klein. Van de brug af gezien heeft een vrij dunne verhaallijn en in combinatie met de voorspelbaarheid van het stuk zorgt dit voor verveling rondom het eind van het eerste bedrijf en in het begin van het tweede bedrijf. Helaas geven de dialogen en monologen geen boost aan het verhaal. De teksten zijn net niet overtuigend genoeg om het publiek mee te laten slepen met de personages. De diepgaande gevoelens van Eddie voor zijn nichtje Gina worden op het toneel erg oppervlakkig tot uitbeelding gebracht. Pas tijdens de afloop van het verhaal komen deze heftige gevoelens tot uitbarsting. 

 

Verwarring
De advocaat van Eddie betoogt enkele keren in het stuk. Helaas bevatten deze speeches geen extra waarde en zijn ze zelfs verwarrend te noemen. Hij heeft het over onderwerpen waar het publiek op het moment van betogen niet mee bezig is. Het gevolg is dat het publiek maar weinig aandacht heeft voor zijn verhalen.

 

Gemoedelijke sfeer
Het decor daarentegen verdient de ereprijs. De gehele ruimte van het podium wordt benut. De weerkaatsing van het licht op het laaghangende plafond van de huiskamer zorgt voor een gemoedelijke sfeer. Daarnaast zorgt het decor ook voor spanning: plotseling komen tientallen blauwe en witte tonnen naar beneden zeilen die een haven moeten vormgeven. Spelenderwijs worden deze tonnen weer opgeruimd en veranderd het decor weer terug naar een huiskamer.

 

Lang genoeg
Na een voorstelling van bijna twee uur is het de hoogste tijd om te stoppen. Het verhaal heeft lang genoeg geduurd en het publiek is dan ook opgelucht wanneer het licht uit gaat. De spelers rennen op en af voor het applaus wat ze ondanks het magere verhaal zeker hebben verdiend.

 

Gezien: Van de brug af gezien op 6 maart 2010 in de Schouwburg in Arnhem
Van de brug af gezien is nog te zien t/m 25 april in de Nederlandse theaters
Voor meer informatie: www.toneelgroepoostpool.nl

 

Beeld: Sanne Peper