Ursel: virtuele interesse

Ik kijk mijn vriend recht in de ogen. Hij is mooi en zijn krullen deinen sexy heen en weer. Zijn huid is korrelig, een beetje maar. Ik heb het gevoel dat hij iets anders aan het doen is. Op de achtergrond hoor ik geschiet. Iemand schreeuwt: “Mission Completed. Go to the next level”. Ik laat mijn ogen dwalen door mijn Franse kamer en voel me Superman, of het nieuwste model Formule 1. In een fractie van een seconde kan ik bij mijn lief (of iemand anders) zijn.

Vroeger moest je een bode op pad sturen om te zeggen dat je die avond niet naar de verjaardag van Truus kwam, nu stuur je gewoon een sms of een mailtje. Je kunt het zelfs nog wat persoonlijker maken: laat jezelf gewoon even op de webcam zien. Je geeft Truus een kushandje, en blaast voor de lol een onzichtbaar kaarsje uit. Daarna sluit je net zo gemakkelijk je computer weer af.

Bij gebrek aan echt contact ben ik de laatste maanden van een leuke vriendin en lieve dochter in een echte webcamchick veranderd. Er zijn al heel wat kusjes toegeblazen, tranen gepinkt en lachbuien onderdrukt en dit allemaal in mijn virtuele wereld. De webcam stelt mij in staat op de hoogte te blijven van nieuwe liefdes van vriendinnen, interesse te tonen in studies die om onverklaarbare redenen gestopt worden en om schoenen te bekijken die in een impulsieve bui zijn aangekocht.

Bij problemen met de webcamverbinding blijven gesprekspartners soms minutenlang in posities staan, waarbij het lijkt alsof ze een kruising tussen een rottweiler en Balkenende nadoen. Ik probeer dit te voorkomen en heb een speciale bewegingsleer ontwikkeld . In een soort slow motion verplaats ik me over het beeldscherm van mijn dierbare familie en vrienden. Hierbij altijd in mijn achterhoofd houdend dat al mijn onflatteuze bewegingen zomaar ineens drie minuten kunnen blijven hangen. Ik heb talent voor cammen. Of misschien heeft mijn supersonische webcam met draaifunctie en spiegelreflex talent voor mij, want ik sta bijna nooit stil.

Mijn goede manieren zijn er in Frankrijk flink op vooruit gegaan. Als mijn elektronische vriend aanstaat, peuter ik nooit in mijn neus en probeer ik mijn zak chips zo charmant mogelijk leeg te kanen. Toch heb ik heb gevoel dat mensen mij juist minder leuk vinden voor de webcam. Ze zeggen dat ik de echte Ursel niet meer ben. Ze vinden me nep. Zelfs mijn aanstekelijke lach blijkt door het microfoontje blikkerig te klinken.

Over een paar dagen stap ik op de trein naar Nederland om voor een maand weer mensen in real life aan het lachen te maken. In plaats van in de lens van de camera kan ik dan weer recht in de ogen van mijn vriend en moeder kijken. Ik maak me lichtelijk zorgen. Zou ik echt zo veranderd zijn?