Ursel: supermarktleed

Met mijn kleine oppaskindje van vijf aan de hand loop ik tussen de mensen door. Een penetrante zweetlucht hangt in de lucht. De hengsels van mijn boodschappentas snijden in mijn schouder. Een oudere man op een bankje steekt sluw glimlachend zijn voet voor me uit. Ik val. Achter mij slaakt een Franse dame een afschuwelijk hoge krijslach.

Ik ben in één van de vele commerciële centra van Frankrijk. De neonreclameborden flikkeren fel in mijn ogen en om de paar minuten wordt een flyer voor een gratis stukje chocola in mijn broekzak gestopt. Er is een ZARA, vijf apothekers om jezelf naar hartelust te kunnen drogeren, een Swarowsky-juwelier waar een enorme neger voor de deur de wacht houdt en een supermarkt die de oppervlakte heeft van de Kuip in Rotterdam.

Ietwat gegeneerd pak ik een boodschappenkarretje waar een felgroen autootje aan is vastgekoppeld. Mijn meisje lacht haar stralende lach en drukt haar afgegleden roze brilletje weer op haar neus. Ik wring me door de mensenmassa. Ik loop langs schappen met badhanddoeken (zacht, ruw of er tussenin), lege opneemvideobanden, pakken toiletpapier en nepbaby’s die in vijf verschillende talen ´Vertel mij een geheimpje!´ kunnen zeggen.

Het enige wat ik nodig heb is een pot pastasaus. Om mij heen laden mensen hun karren vol met etenswaren, gebruikmakend van een eigen scanner waardoor ze straks bij de kassa’s meer tijd winnen. Hun gezichten zijn strak en zonder emotie. Niemand komt een buurvrouw tegen om de dag even mee door te nemen en het is al helemaal verboden om tegen elkaar te glimlachen. In deze supermarkt heerst absolute anonimiteit.

Ik sta stil en voel ineens de behoefte om op de koude vloer te gaan liggen met mijn ogen dicht. Mensen die over me heen stappen, het geritsel van papieren zakken waar rotte tomaten in worden gestopt en het monotone “Au revoir! Bonne journée..” van de kassameisjes. Even blijf ik in gedachten op de vloer liggen, me volledig bewust van dat ik niemand ben in deze wereld. De wereld draait ook door zonder mij. Of ik nu wel of geen pot pastasaus koop, deze winkel heeft mij helemaal niet nodig..

Ik verlang naar Nederland. Naar de buurtsuper in mijn Friese dorp waar het zeldzaam is om niemand tegen te komen om mee te praten. Waar iedereen mijn grootste geheimen kent en die ook het liefst aan iedereen doorvertelt. “Qu-est ce que tu fais, Ursel?”, vraagt een stem vanuit een felgroen autootje. Grote kinderkijkers staren me onschuldig aan. Ik probeer een robotgezicht op te zetten maar slaag er niet in om alle emoties uit mijn gezicht te bannen. Ik ben een Nederlander en anonimiteit is niet aan mij besteed. Ik hou van dikke buurvrouwen in de supermarkt die me vragen of ik al een verloofde heb.

Ik laad snel acht potten pastasaus in het groene autootje en begin keihard te zingen. Een Frans liedje dat ik vanochtend net geleerd heb. Over koning Dagobert die zijn onderbroek achterstevoren aan had getrokken. Het meisje doet niet mee en kijkt genegeerd om zich heen. Dan laat ook mijn peuter haar goede manieren los en als twee gekken in een groen autootje gaan we al zingend op weg naar de kassameisjes met robotstemmen. Laten we hopen dat Nederlandse supermarkten nooit zo worden...

Le bon roi Dagobert,
Avait sa culotte à l´envers,
Le grand Saint Eloi lui dit :
"O mon Roi, Votre majesté
Est mal culottée"
"C´est vrai, lui dit le roi,
Je vais la remettre à l´endroit"