Ursel: staakverslaafd
Fransen zijn patriotten in hart en nieren. Zo leren ze het volkslied volledig uit hun hoofd op school, vinden ze het niet leuk als je niet van Franse kaas houdt en hebben ze overal een mening over. Als je het dan vervolgens niet met die mening eens bent, heb je de poppen aan het dansen. Dan pakken ze de oude lakens uit de kast en schrijven er pakkende leuzen op, steken hun baret demonstratief in de fik en gaan de straat op om te STAKEN!
Dit staken komt naar mijn idee voort uit de Franse Revolutie van 1789. De Fransen gingen toen de straat op om zich tegen alle koningen en vorsten te verzetten. Niet met woorden, maar met een bijl en veel bloed. Alle koppen gingen eraf en dat vonden ze geweldig mooi. Vanaf dat moment hadden ze een eigen stem en wilden ze niet meer luisteren naar hogere machten. Het is het volk dat beslist.
Nu, als Frankrijk het ergens niet mee eens is, worden er geen hoofden meer afgehakt. Ik heb een vermoeden dat een enkeling ´s nachts nog wel de zwaarden slijpt, maar het blijft voorlopig nog bij dromen. Toch willen de Fransen hun stem wel laten gelden en dat doen ze in de vorm van staken.
Op het moment zijn de studenten en leraren flink bezig. De verschillende opleidingen zijn al vanaf Kerstmis niet meer open geweest en de examens zijn afgelast. Er worden dit jaar geen studiepunten uitgedeeld en waarschijnlijk blijft iedereen zitten. Fanatieke meisjes met paardenstaart en een pertinente pruillip slapen in de gangen van de school en spelen dag in dag uit Triviant om hun IQ toch wat op peil te houden. De stakende jongens gaan de straat op en schreeuwen hun kelen schor in de hoop dat ze het regionale nieuws halen.
Toen ik nog op school zat, was mijn klas het ook nooit ergens mee eens. Toch uitte zich dat heel anders. Heel stoer plakten we een briefje op het raam of stuurden we emailtjes rond waarin we argumenten bij elkaar sprokkelden. Meestal was ik degene die uiteindelijk strijdvaardig naar de directeur ging en daar al stamelend uitlegde dat wij ook een leven hadden. Elke dag tot vier uur les, dat kon toch echt niet meneer de directeur?!
In Frankrijk is het andere koek en op dit moment ben ik blij dat ik geen student ben maar au pair. Mijn buitenlandse vrienden die hier dachten nachtenlang al blokkend aan de keukentafel te zitten, weten van gekkigheid niet meer welke drank ze nu weer eens uit moeten proberen. Alle hotspots zijn inmiddels wel bekeken en niemand leest hun waarbenjij.nu meer omdat ze toch niets interessants te melden hebben.
De stakingen zijn nog in volle gang en het lijkt er niet op dat er een einde aan komt. Compromissen worden niet gesloten en zowel Sarkozy als de fanatieke studenten houden hun kop stijf. Toch kleeft hier één voordeel aan voor mij. Iedereen heeft tijd. Ik hoef maar een kik te geven of er staan vrienden voor mijn neus die echt heel erg zin hebben om met mij een nieuwe tas in de stad te kopen. Of een kop koffie te drinken. Of ik morgen toevallig al wat heb? Na veertien weken geen school zijn mijn vrienden hier uitgefeest en komen de muren van hun kamertjes angstvallig op hun af.
