Ursel: marsmeisje

Vanochtend zat ik nog gewoon in de trein. Nu sta ik op een andere planeet. Ik heb een nieuwe dimensie ontdekt en zie mijzelf al over de hele wereld met beroemde beelden op Youtube verschijnen. Mijn beste vriendin vertelt met glimmende ogen dat ze vroeger altijd al ruimtevaarder wilde worden.

Vriendin L. uit Nederland is op bezoek. Een buitenstaander in mijn leven hier betekent dat ik me gelijk een toerist begin te voelen. We hebben er dan ook voor gekozen om met zonnebrillen, wandelschoenen en flesjes water naar de hoogste duin van Europa te gaan. Deze zandberg is maar liefst 300 meter hoog en bevat 60 miljoen kubieke meter zand. Hoeveel zandkorrels zouden dat zijn?

Na een enorme klim, waarbij ik voor de zoveelste keer tegen mezelf zeg dat ik toch echt een sport moet gaan doen, vallen we stil. Een andere wereld openbaart zich aan ons. Dit kan Arcachon, Frankrijk, Europa, de wereld toch niet zijn? Dit is nou hoe ik me een andere planeet voorstel. Er is niets, complete leegte. Mijn ogen, neus en oren raken helemaal opgewonden van al deze nieuwe dingen om te zien, ruiken en horen.

Ik kijk naar mijn tenen en zie vol verwondering dat ze groen zijn, met kleine wratjes. Mijn aders die aan de oppervlakte liggen zijn veranderd in groene, rode en blauwe glimmende draadjes. Als ik aan mijn linkeroor probeer te krabben voel ik de koudheid van een metalen staafje. Mijn lichaam is rubberachtig en voelt prettig fris aan. “Ouw. Piska billouuu fliksay luwiuw oohhheee”, probeer ik duidelijk te maken. De nieuwe taal komt als vanzelf in me op, mijn hersens hebben nergens moeite mee. Vriendin kijkt me begrijpend aan en antwoord voldaan: “Owiuaaaaa!”.

We zien er geweldig futuristisch uit en proberen gelijk al onze gadgets uit. Zo kan ik op verzoek koude rillingen of geluk ontvangen. Mijn ruimtevriendin (zij is overigens paars) pakt uit een vloeibare kontzak die als het ware in haar been zit gemonteerd een rood vlaggetje. We kijken elkaar trots aan en planten het vlaggetje in de grond. We hebben een nieuwe wereld overwonnen, vanaf nu is dit domein van ons!

We pakken elkaars handen vast. Twee blije ruimtewezentjes rennen hun planeet af. We vliegen en zijn alle zwaartekracht verloren. Schreeuwend van geluk laat ik me in het zand storten, hierbij een hele hap nemend. Het geeft niet, volmaakter geluk bestaat er niet.

Beneden de berg wacht ons een kraampje met spulletjes. Je kunt er placemats kopen met de duin erop, een kettinkje waar één zandkorrel in zit verstopt en je kunt zelfs een foto maken waarop het net lijkt alsof je van de berg afvliegt. Vriendin en ik staan zwijgend tegenover de kraam en kijken elkaar onbegrijpend aan.

Foto´s Ursel van Laurien Riha.