Ursel: Tienermoeder

Sinds een paar maanden heb ik kinderen. Af en toe krijgen ze een standje van me, ik spoor ze aan om groenten en fruit te eten, stop ze in bad en geef ze een kusje bij bloed en blauwe plekken. Mijn moederinstinct komt met mijn negentien jaar al helemaal naar boven geborreld en mijn eierstokken voel ik van tijd tot tijd klapperen van geluk.

Als au pair heb je veel verantwoordelijkheden. Je neemt als het ware de plaats in van een moeder, want de vrouw waar ze de genen van hebben is hard aan het werk. De franse mentaliteit schrijft soms meer dan 12 uur per dag voor, dagen waarop de kinderen hun eigen moeder niet zien. Af en toe floept “mama?” uit hun mond en kijken ze me verschrikt aan... “Ik bedoelde Ursel, sorry!”

Dit fenomeen van twee kinderen aan de arm kan af en toe verwarrend werken. De oversteek-moeder (een pinnige vrouw in een fluorescerend jasje die het alleen maar over het weer kan hebben) vroeg laatst of mijn man misschien op reis was en dat ik daarom altijd de kinderen naar school bracht. Ik voelde het schaamrood naar mijn kaken stijgen en probeerde in hakkelend Frans uit te leggen dat ik nog maar 19 ben en écht nog geen kinderen heb. Laat staan een jongen van acht! Of ze dat (verdomme) niet kon zien?! Die avond ben ik gelijk begonnen met anti-rimpelcrème smeren...

“Sorry, nee ik kan niet mee goedkope wijn drinken. De kinderen moeten nog naar bed en voorgelezen worden.”  Al menig vriendschap hier in Frankrijk is begonnen met het idee dat ik een of andere rare tienermoeder ben. Mijn stoere verhalen over ´mijn´ meisje dat bij haar vriendinnen over mij opschept, worden vaak met onbegrijpende blikken aangehoord.

Over een paar weken ga ik alweer terug naar Nederland en is mijn Franse avontuur definitief voorbij. Weer gewoon gesneden volkorenbrood, niet standaard wijn bij het eten en zeker geen blerende kinderen meer om me heen. Het voelt alsof ik ze in de steek laat. Na een aantal maanden geprofiteerd te hebben van hun gastvrijheid en liefde, smeer ik hem nu weer. Ik zal ze missen. Een warm, klein lijfje dat je een plakkerige chocoladezoen komt geven en het heerlijk de baas kunnen spelen omdat ze nou eenmaal kleiner zijn dan jij...

Ik was er altijd van overtuigd dat ik geen kinderen wilde. Ik moest en zou een carrière maken, naar Peru kunnen vliegen als ik daar zin in heb en mijn vriend de bons kunnen geven zonder rekening te houden met kinderen. Na een jaar voor twee kleine opdonderders gezorgd te hebben, ben ik hier niet zo zeker meer over. Als ik kijk in die grote blauwe ogen en dat heerlijke snotneusje zie druppen, voel ik mijn eierstokken weer klapperen... Het wordt werkelijk tijd dat ik weer naar Nederland ga.