Ursel: Lentevreugde

Het zonnetje schijnt en de Fransen trekken heel voorzichtig hun sjaal af. Diep weggedoken in hun jassen kruipen ze met een cola op de vele terrasjes van Bordeaux. Er wordt gesproken van "een goede periode, maar wel frisjes op de tocht." Het is er 27 graden.

In mijn vaderland doen we dat anders. Zodra de eerste zonnestralen het grijze wolkendek doorbreken gaan de Nederlandse harten sneller kloppen. Iedereen voelt zich plotsklaps veel gelukkiger, er worden artikelen over in de krant geschreven en het kwabbige hoofd van Erwin Krol glimt van de nog niet ingetrokken zonnebrand. Het is lente en iedereen zal het weten!

Ik zit samen met andere Hollanders te puffen in de trein. Naast mij zit een jonge vrouw in een bloemetjesjurk zichzelf koelte toe te wuiven met een oude krant. Het is achtien graden. Ik heb mijn winterjas uitgetrokken, maar nog lange mouwen aan uit angst dat ik een enorme verkoudheid oploop. Ik herinner mij een warme lentemiddag in Bordeaux. Samen met een groepje buitenlandse studenten hebben we de rosé open en daarbij wat kledingstukken uitgetrokken. De koelte van de fontein middenin de stad brengt ons rust. We dansen in het rond en langs de kant staan de Fransen (met winterjassen aan) met open mond toe te kijken.

Als ik bij het prachtige treinstation Anna Paulowna aankom en naar buiten kijk, zie ik een vrouw met zonnebril buiten liggen. Haar witte lichaam steekt fel af tegen haar zwarte bikini met hartjes. Als je heel goed kijkt, zie je dat ze kippenvel heeft. Kippenvel, van die kleine bultjes op je huid die de meeste mensen negeren. Haar lichaam schreeuwt: “Help! Het is 18 graden en nog helemaal geen tijd voor zonnebrillen en bikini´s. Leg wat stof over mij heen.” Maar het signaal wordt genegeerd.

Terwijl ik zo naar die onverschrokken, bijna-naakte vrouw zit te kijken, voel ik me verbonden met haar. Ik begrijp haar. Die bikini uit de nieuwste collectie van Hunkemöller is al in december gekocht en heeft de hele winter zielig in de kast gehangen. Hij heeft haar verwijtend aangekeken! Nu de eerste zonnestralen zich laten zien, grijpt ze de gelegenheid met beide handen aan om haar witte huid bruin te laten worden.

Ons koude kikkerlandje heeft geen ideaal klimaat. We wachten altijd op iets dat niet komen gaat. Op strenge winters en op warme zomers. Geen van de twee wordt werkelijkheid. Toch houden wij de moed erin en kunnen zelfs van het kleinste zonnestraaltje al heel gelukkig worden. Ik denk dat de Fransen zullen bijtrekken en de lente gaan voelen, maar ik ben bang dat ze er minder vreugde aan zullen beleven dan ‘wij, Nederlanders’.