Ursel: Kleuterleuter

Het is vakantie en samen met mijn 'eigen'kind en twee meegenomen speelkameraadjes ben ik in het bos. Kleine kinderen zijn niet lastig te vermaken. Zolang je maar niet in de vertrouwde omgeving (lees: thuis) blijft, is alles goed. Ik heb er deze week al dierentuin, bioscoop en schaatsbaan opzitten en vandaag is het de beurt aan de groene natuur. Jassen aan en mutsen op, voetbal mee en rennen maar!

Na een tijdje als kippen zonder koppen achter elkaar aangerend te hebben word ik op mijn rug getikt. “Ursel, pipi..”. Het codewoord pipi wil zeggen dat meneer hoge nood heeft en dat, als ik niet snel ben, ik een uur lang met een huilend kind in natte broek mag rondsjouwen. Ik kijk om me heen of er in de weide omtrek niet een luxe sanitair te vinden is of tenminste een Frans gat in de grond. Helaas.

Zoals dat gaat moeten ook de meisjes ineens heel nodig naar het toilet. Snel wijs ik ieder kind een eigen dennenboom aan. De herinnering van mijn moeder met haar warme handen onder mijn billen komt in mij op. Vroeger vond ik het heerlijk om in de open natuur mijn behoefte te doen. Net zolang ophouden totdat ik op een plek was waar echt geen toilet aanwezig was, zoals een parkeerterrein, de hei of het strand.

Het zachte geklater van urine klinkt als muziek in de oren. ´Miemelen´ noemde ik dat vroeger. Nadat ik zonder natte broek of schoenen de meisjes weer op de grond heb neergezet volgt er een lastig moment. Het driejarige Franse jongetje kijkt me met grote ogen aan. Hoe in godsnaam moet ik hem daar nou bij helpen?

Dan neemt mijn kleuter het heft in eigen handen en heel zelfverzekerd knoopt hij zijn broek los. Theo is niet bang en weet wat hij doet. Wat een mannelijke naam ook voor een kleuter. Wij meisjes kijken met open monden toe terwijl Theo in een rechte straal de planten in het bos water geeft. “Bah”, weet een van mijn meisjes nog uit te brengen..

Ineens weet ik zeker dat deze bebrilde kleuter van drie jaar een hele knappe man gaat worden. Hoe hij hier in het bos zonder enige schaamte zijn mannelijkheid staat te tonen is daar het levende bewijs van. Eenmaal klaar met plassen vraagt Theo of ik alsjeblieft zijn broek wil dichtdoen. “Die knopen zijn zo moeilijk.” Gehurkt tussen de walmende urine help ik kleuter Theo met zijn broek, daarna rent hij weg om te spelen.