Treur gooit raak in Dorsvloer vol confetti

Dorsvloer vol confetti; de titel werkt op een prettige manier vervreemdend. Waar gaat dit over? Wel, over een boerderij in Zeeland. Over een meisje dat een aantal broers heeft waar ze tegenop kijkt omdat zij het echte boerenwerk mogen doen. Het meisje heet Katelijne, ze heeft niet door hoe bijzonder ze is. Haar hersenkronkels, haar acties, haar persoonlijkheid; als lezer volg je ze, en dat doe je met plezier. Van kaft tot kaft.

Niet respectloos, wel eerlijk
De religie krijg je direct door je strot geduwd, want dit gezin Gelooft. Als een soort afkopen van schuld gaat het gezin onvoorstelbaar vaak naar de kerk. Saai? Helemaal niet. De schrijfster van dit boek, Franca Treur, weet met grote creativiteit over deze gebeurtenissen te schrijven. Niet respectloos, wel eerlijk. De jongens luisterden altijd zo slecht in de kerk dat ze niks konden navertellen; Katelijne moest ze daarin altijd redden. De jongens keken in de kerk dan ook altijd uit naar het einde van de dienst. Ze crossen dan hard naar huis, het blijft altijd een wedstrijd wie als eerst thuis is. Dit tot ergernis van de vader: ‘Als je brokken maakt, ik betaal niks hoor.’ Het wordt pijnlijk duidelijk dat religie voor de kinderen niet meer werkt zoals die zou moeten werken.

Verhaaltjes over vroeger
De ouderwetsheid is net als religie iets dat je snoeihard wordt toegeworpen in dit boek. Treur gooit raak met verschillende personages en bizarre gebeurtenissen. De uitspraken die de vader in het gezin doet zullen je ongetwijfeld aan je eigen jeugd doen denken, en je voelt direct dat ook op deze kinderen de verhaaltjes over vroeger op een gegeven moment geen effect meer hebben. Een prettig voorbeeld hiervan is het volgende stukje: ‘ ‘Ik heb honger.’ ‘Honger. Je hebt nooit honger gekend, jij.’ De kinderen weten al wat er nu komt. ‘Bij ons thuis vroeger,’ begint hij. ‘Als pa een appel at,’ vervolgen de kinderen in koor. ‘Dan vochten wij om het klokhuis.’ ‘Precies,’ zegt de vader. ‘En nu handen samen en ogen dicht.’ De vader zegt het Onzevader op.’ Dit stukje illustreert een combinatie van de voorgenoemde factoren en is een goede samenvatting van de gezinssituatie op de boerderij.

Geen sensatie, wel spanning
Sensatie is iets wat elk hedendaags boek lijkt te moeten beheersen. Schrijvers proberen met de grootste moeite iets te schrijven wat nooit eerder is geschreven, vaak tot het ergerlijke aan toe. Treur gaat hieraan gelukkig voorbij. Zij weet een kermisbezoek in een saai dorp met een suf café tot leven te brengen. Katelijne mag nooit naar de kermis, maar ze gaat toch als ze in de buurt is om iets te kopen bij de veearts. De ongelooflijke spanning die zij voelt als ze stiekem gaat staat ver van je af, maar voel je tot in je tenen. Dorsvloer vol confetti geeft je het gevoel dat je je in een totaal andere wereld binnen Nederland begeeft. Het is een kijkje van dichtbij op een boerderij én in het hoofd van een interessant en slim meisje dat in die wereld gevangen lijkt te zijn. 

Beeld Franca Treur: Anke van Iersel

Dorsvloer vol confetti van Franca Treur is vanaf nu verkrijgbaar