Trage vervreemding in Norwegian Wood

Van de bestseller van Haruki Murakami, Norwegian Wood, is nu een film verschenen. Cultregisseur Tran Anh Hung (I come with the rain) mocht van Murakami werken met het verhaal over een jongen die zijn plaats zoekt nadat zijn beste vriend zelfmoord pleegt. Het resultaat is geen film voor een massapubliek, maar wel erg mooi.

Pijn om verlies
Het script is erg trouw aan het boek wat betreft de centrale problematiek. Het zijn de jaren ´60. Watanabe verliest zijn beste vriend Kizuki en blijft over met diens vriendin Naoko. Naoko en hij groeien naar elkaar toe. Naoko´s pijn om het verlies van haar liefde wordt echter zo groot dat ze uit moet wijken naar de bergen, om in afzondering op te knappen. Watanabe ontmoet intussen de mooie Midori. Wanneer hij weer van Naoko hoort wil hij bij beide vrouwen zijn. Hij probeert zichzelf te verdelen.

Interessant vervreemdend
Ten eerste moet gezegd dat Norwegian Wood traag is geworden. Dit betekent dat bepaalde mensen al vlug af zullen haken. Dat is jammer, want het tempo werkt interessant vervreemdend en confronteert je met de emoties. Tran Anh Hung maakt gebruik van close-ups op het gezicht, ook tijdens seksscènes. Daarnaast legt hij prachtig de natuur vast. In één scène lopen Watanabe en Naoko door hoog gras, maar de kijker spot ze pas als de kleine beweging je opvalt. De camera hangt hoog boven het veld, de twee zijn een wit en een blauw stipje in een zee van groen.

Kunstwerk
Het acteerwerk is in Norwegian Wood prima tot uitstekend. De hoofdrol wordt vertolkt door Kenichi Matsuyama, die de stille Watanabe goed neerzet. Uitzonderlijk goed is Rinko Kikuchi als Naoko. We kenden haar al uit Babel en hoe ze hier de pijn en verwarring neerzet is geweldig. Een ander hoogtepunt is de muziek van Jonny Greenwood, muzikant van Radiohead. De dissonante strijkcomposities begeleiden de film en helpen de emotie over te brengen. Voeg dit samen met een script dat al het sterks uit het boek overneemt en de regie en je hebt een kunstwerk.

Norwegian Wood draait nu in het betere filmhuis.