Toch nog dansen met The African Mamas

Wanneer je aan Afrika denkt verschijnen al snel de beelden van wilde dieren, enorme steppes en de gekleurde bevolking. The African Mamas laten dit beeld binnen enkele nummers vervagen en nemen je mee op hun muzikale reis door Afrika. Een continent waar de mensen niet bang zijn te laten zien wie ze zijn en waar ze houden van dansen en zingen.

Traditie en pop
The African Mamas geven in hun nieuwe show een kijk op hun Afrika. Op het podium staan negen vrouwen die gezamenlijk de kleine Jo’anna willen voorbereiden op het volwassen leven. Zij doen dit door allemaal wijze levenslessen de revue te laten passeren in een mix van traditionele Afrikaanse liederen en hedendaagse popsongs als Don’t Let the Sun Go Down on Me. Begeleid door de zevenkoppige band gooien de dames tevens hun voortreffelijke danskwaliteiten in de strijd. Het is alsof je even deel uitmaakt van een grote, warme familie.

Back to reality
Op de achtergrond van dit ogenschijnlijk vrolijke schouwspel vang je af en toe een glimp op van de minder leuke kanten van het leven. De vrouwen vertellen in enkele zinnen hun verhaal. Londiwe heeft recentelijk beide ouders begraven. Beide gestorven door AIDS. Poshy is opgevoed door haar grootvader, omdat haar moeder pas dertien was toen ze geboren werd. Silindile brengt in haar eentje vier kinderen groot. Maar gelukkig heeft ze wel een vriendje. Het bijzondere aan alle vrouwen is dat ze zo ontzettend positief in het leven staan. Wanneer ze op het podium staan straalt de moed, dapperheid en levensvreugde van hen af. In hun stemmen weerklinkt deze passie.

Negenvoudige Aretha
Over de zangkwaliteiten van de vrouwen valt niet te twisten. Stuk voor stuk hebben ze een dijk van een stem. In een mix van soul, gospel, jazz, township jive en ballads presenteren zij zichzelf en maak je kennis met ieders persoonlijke stemgeluid. Wanneer zij samen weer een nummer inzetten versmelten deze persoonlijke juweeltjes tot één grote diamant. Stralend en blinkend staan zij op het podium. Af en toe is het net alsof Aretha Franklin in negenvoud voor je staat.

Voeten van de vloer
Voor de pauze gaat het er op het podium en in de zaal nog enigszins rustig aan toe. Vol bewondering luister je, neurie je mee of tik je met je voet op het ritme van de muziek. Langzamerhand voel je echter de bijna onbedwingbare aandrang om te gaan staan en mee te dansen, klappen en zingen. Helaas durft het merendeel van het publiek nog niet toe te geven aan deze drang en gaan de voetjes nog niet van de vloer. Na de pauze lijkt iedereen zich moed in gedronken te hebben en staan de mensen al bij het eerste nummer enthousiast te dansen. Eindelijk!

Emotioneel afscheid
The African Mamas zetten een ongelooflijke show neer. Het eerste half uur is het wennen aan de Afrikaanse teksten, maar al snel word deze taalbarrière opgeheven en word je meegenomen op hun muzikale reis. Aan het eind van de show is Jo’anna inmiddels groot genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Op de klanken van een fantastische djembésessie neemt zij afscheid van de negen moeders. Een brok vormt zich in je keel. Eén van de dames zet het nummer Ain’t no Sunshine in en de rest volgt. Compleet overdonderd door deze performance zak je beduusd terug in je stoel. Als het doek sluit, loop je de zaal uit met een zeer brede grijns op je gezicht.

Gezien: The African Mamas op 20 november 2007 in de Oosterpoort, te Groningen.

The African Mamas treden nog tot eind februari op in Nederland. Kaarten kosten rond de 25 euro. Meer informatie op www.africanmamas.com