The Love Language haalt goed uit met Libraries
The Love Language is per ongeluk ontstaan. Stuart McLamb had liefdesverdriet en het regende liedjes uit zijn gebroken hart. Ze moesten eruit en dat deden ze. Het was nooit zijn intentie om een band te vormen voor zijn nummers, maar uiteindelijk gebeurde dit toch. Met wat anderen maakte Stuart een album van zijn nummers. Deze eerste plaat, met recht-uit-het-hart-songs, heeft nu een zusje: Libraries.
Oprecht ge-oehoeh
Het meest typerende aan deze cd is de oprechtheid van de nummers. De liedjes zijn heerlijk beluisterbaar, niets is gekunsteld. Als Stuart oehoehoeh zingt, is het alsof hij die toontjes ter plekke verzint, niet alsof hij ze ingestudeerd heeft. Dit is fijn. Het hoge lo-fi gehalte van de band draagt hieraan bij. Het is alsof je bij de band in de opnameruimte zit.
Geen geflans
Dit betekent niet dat de liedjes in elkaar geflanst zijn. Integendeel: alle lof voor Stuarts gevoel voor opbouw. Stukken zang met louter drum, afgewisseld door haast symfonische instrumentaliteit. Ieder nummer is precies zoals het hoort, lijkt het. Maar nog wel echt, niet vergezocht of vervelend perfect.
Zeikerig
De liedjes zijn bijzonder door de rauwe drums, maar ook door Stuarts stem. Hij zingt zuiver, maar zeker niet gelikt. Als je goed let op zijn gezang vallen de vele zeikerige uithalen op. Als je de plaat een paar keer draait gaan ze op den duur wat vervelen. Gewoon even uitzetten dan en de volgende dag weer verder luisteren.
Perfect
The Love Language laat met deze plaat zien dat ze goed zijn. Ook dit tweede album staat namelijk als een huis. Alles is op zijn plek. Het eerste nummer, Pedals, is een perfect intro. Anthophobia is de vrolijke catchy song van het album. Een rustiger pareltje als This blood is our own is ook fijn met een heerlijk refrein. Deze bij toeval gevormde band is niet voor even. Dat is bij deze bewezen.
Libraries van The Love Language is vanaf 13 juli 2010 verkrijgbaar.
Meer info: http://www.myspace.com/thelovelanguage
Kijk & luister hier naar Anthophobia:
