The City – onbegrijpelijk en veel te veel
Een jong meisje is meegegaan in de taxi met een verpleegster. Ze had tegengehouden moeten worden. Dit wordt Claire, die het kindje heeft zien lopen, verweten. Maar ze kent het kind niet, hoe kon zij het weten? Ze blijft achter met een dagboek in haar hand. Een dagboek, bedoeld voor het meisje.
Vreemd verhaal
Zo begint The City, gespeeld door De Veenfabriek. Een vrouw, Claire, vertelt dit verwarrende verhaal aan haar man. Het is een vreemd verhaal en het roept angst op omdat het onduidelijk is of de verpleegster een gevaar is voor het kind of niet. Als kijker wil je het verhaal ontrafelen. Het voelt alsof je als een detective meer te weten komt als je tussen de regels door steeds meer details over het verhaal te weten komt. Op dat moment, ongeveer het eerste halfuur, ben je nog oplettend.
Lange en abstracte dialogen
De interesse zakt echter weg als er veel te veel lange en abstracte dialogen, die naar monologen neigen vanwege de ellenlange teksten, voorbij komen. Het wordt erg zwaar om de tekst te blijven volgen die voor het stuk essentieel is. Hele stukken tekst gaan langs je heen en niet uit desinteresse. Het wordt vooral veroorzaakt door afleiding.
Decor en rekwisieten leiden af
Het decor bijvoorbeeld, dat er overigens prachtig uitziet. Dunne gordijntjes die uiterst subtiel en magisch automatisch openen en sluiten, geweldige lichteffecten, snel wisselende kostuums; het houdt niet op. Deze effecten trekken zeer de aandacht. Waarom heeft zij een ontbloot bovenlijf dat geverfd is? Wat is de functie van de cactus die af en toe het podium op- en afgereden wordt? Wat is de wereld achter de gordijnen en wat is die daarvoor? Deze vragen over decor en rekwisieten houden de kijker ongetwijfeld bezig en onvermijdelijk mis je hierdoor belangrijke tekstfragmenten. Erg jammer, bij een toch al vrij onbegrijpelijk en niet te vatten toneelstuk.
Niks van begrepen
Dan is er nog een man die af en toe wat muziek speelt, iemand die onder een tafel ligt en dan weer even binnenkomt in een raar kostuum. Ook wordt iemand van kop tot teen in plastic gewikkeld. Ineens lijkt het of de spelers een dubbelganger hebben die om de een of andere reden soms wat tekst influisteren. Het lijkt wel of de toeschouwer het niet mág begrijpen. Of het aan de schrijver Martin Crimp, of de regisseur Paul Koek ligt is onbekend. Het zou zomaar kunnen dat de tekst ineens wel een clou heeft als het leuke decor en de rare kostuums zouden ontbreken. Maar misschien ligt daar nou juist de oplossing in; het merendeel van de bezoekers heeft er waarschijnlijk niks van begrepen. Het was dan ook alles behalve een verrassing dat de toneelgroep geen staande ovatie kreeg. Waarschijnlijk bleef iedereen verdwaasd van onbegrip zitten, wachtend tot het licht aan zou gaan.
Veel te veel
The City was niet slecht gespeeld, het zag er goed georganiseerd uit, de techniek was goed, het decor was snoep voor het oog en het was niet saai. Het was allemaal veel te veel, en dat was jammer.
Gezien: The City gespeeld door De Veenfabriek op 12 maart 2010 in Frascati.
