The Boat That Rocked: grappig, maar verhaal loopt stroef

Dat wij nu allemaal de commerciële zenders kunnen begluren, hebben we te danken aan de illegale radioschepen van de jaren zestig en zeventig. Het schip van Veronica slingerde in die tijd muziek illegaal de ether in en begon daarmee een danige concurrentie te vormen voor de publieken. Schrijver en regisseur Richard Curtis maakte met The Boat That Rocked een eerbetoon aan deze voorlopers van de toekomstige commerciëlen.

Swinging sixties
We schrijven Groot-Brittannië in de swinging sixties. De achttienjarige Carl is van school getrapt vanwege wietgebruik, waarna zijn moeder hem naar zijn peetvader Quinten stuurt, op een schip op de Noordzee. Het schip is de thuisbasis van Radio Rock, een piratenzender die 24 uur per dag rock-en popmuziek uitzendt. Quinten heeft hier de leiding over een groepje radioDJ’s die één ding gemeen hebben: de liefde voor rock-’n-roll. De regering, met minister Dormandy voorop, wil liever vandaag dan morgen een einde maken aan de wetsovertreders.

Romantiek is bijzaak
Het is een verademing om in deze tijd van boek-, strip- en herverfilmingen weer iets in de bios te kunnen zien dat gebaseerd is op een origineel verhaal. Verrassend ook, dat de film afkomstig is van Richard Curtis. Hij maakte ooit furore als schrijver van films als Notting Hill en Four Weddings and a Funeral, om een paar jaar geleden Love Actually te schrijven én te regisseren, een film die even zoetsappig als meesterlijk is. The Boat that Rocked is de eerste film in zijn oeuvre waarbij de romantiek slechts bijzaak is.

The Beach Boys
De muziek speelt hier de echte hoofdrol: maar liefst 54 nummers uit die tijd hebben de film gehaald. Muziekliefhebbers kunnen hun hart ophalen: The Beach Boys, Leonard Cohen, Van Morrison en The Rolling Stones… Ze komen allemaal voorbij. Ondersteund door het tomeloze enthousiasme van topacteurs als Bill Nighy en Phillip Seymour Hoffman, plús nog eens de prachtige kostuums en decors, levert dit een vrolijke, swingende film op die de zon in de bioscoop laat schijnen.

Kluitje in het riet
The Boat that Rocked is een lekkere don’t worry be happy-film, maar na Love Actually valt dit toch tegen. Net als in Love Acutally moet Richard Curtis een stuk of vijftien personages proppen in een toch al niet misselijke speelduur van 130 minuten. Hij kan zijn aandacht tussen de karakters en de verhaallijntjes niet goed verdelen, waardoor sommige hoofdrollen lange tijd buiten beeld blijven en andere personages helemaal geen aandacht krijgen. Het nut van sommige scènes blijft vaag (de klimwedstrijd) en Carl wordt met een kluitje in het riet gestuurd als hij ernstig gekwetst wordt door één van de andere DJ’s.

Hippe DJ
In het verhaal zitten ook genoeg serieuze zaken (al dan niet goed uitgewerkt) en verwacht geen dikke lachsalvo’s. De humor zit ‘m meer in de hiërarchie op het schip en de bonte personages dan in fysieke of verbale grappen. Na enige tijd komt er trouwens wel versterking van Rhys Ifans als überhippe DJ: een genot om naar te kijken. Helaas is The Boat that Rocked, hoe vermakelijk ook, een lichte tegenvaller. Enthousiast gespeeld en heerlijke muziek, maar het evenwicht is hier en daar zoek.

The Boat that Rocked  van Richard Curtis draait vanaf 16 april in de bioscoop.