Spuiten en Slikken geschikt voor theater?

Het populaire BNN-programma Spuiten en Slikken is nu ook in het theater te zien. Hoe maak je een theatervoorstelling van een praatprogramma? Goede vraag. Spuiten en Slikken is een toneelstuk over seks en drugs dat met deze naam handig meelift op het succes van het tv-programma. Voeg daar namen aan toe als Tygo Gernandt en Egbert-Jan Weeber, en je hebt de ideale show. Of niet?

Neem je ‘m of niet?
Bij de inloop wordt elke bezoeker aan het denken gezet. Sneaky krijg je een pilletje in je hand gedrukt van iemand. Neem je ‘m of niet? Je gaat zitten en kijkt wat om je heen, wat doen de anderen? Een aardig gedachtenexperiment. Je gaat van ‘natuurlijk delen ze geen drugs uit’ naar ‘misschien een soort cafeïnepil’ naar ‘wat als het wel iets is?’. Dan begint de show met een soort bonte avond-niveau voorstelrondje. Alle spelers vertegenwoordigen een soort drugs. Niet alleen dat, ze héten ook zo. De paddogebruiker heet bijvoorbeeld ‘Paddy’, en het XTC-meisje heet ‘X’. Ja, echt.

Blote borsten en ambulancepersoneel
De verhaallijn is niet veel bijzonders. De vrienden gaan met z’n allen een avond drugs gebruiken en natuurlijk komen de verwachte ingrediënten voorbij: kotsen, blote borsten, blote mannenbillen, masturbatie, kotsen, out gaan, ambulancepersoneel et cetera. Hier ontkom je niet aan met een voorstelling over drugs, maar de nodige clichés kunnen alleen met een goed verhaal nog op hun plek vallen. Zelfs van een enkel leuk grapje tussendoor – de dealer had een blauwe Opel, op het moment dat de persoon instapt bij twee vrouwen die hem raar aankijken merkt hij dat er een leeuwtje op het stuur staat, geen Opel, verkeerde auto – wordt het allemaal niet erg opwindend.

Trip
Wat wel goed is gelukt is dat de voorstelling als geheel als een soort trip aan je voorbij gaat. Harde muziek, een enorm wit konijn dat aan het plafond hangt met laserstralen uit zijn ogen en een bak poeder die uit zijn achterste stort, vliegende tosti’s, een enorme berg witte tuinstoelen die overal en nergens zijn, vervreemdende beelden schieten aan je voorbij. De acteurs spelen hun drugservaringen overtuigend, al hebben ze een beter verhaal nodig om goed uit de verf te komen.
 

Gezien: première van Spuiten en Slikken in De La Mar Theater Amsterdam op 19 december 2011.
Regie: Sanne Vogel
Meer info: www.rep.nu/spuitenenslikken/index.htm