Sovjetartiesten schitteren in Le Concert

Sovjetcommissarissen en gevoelige muziek, niet de meest logische combi voor een film. Zo dacht Radu Mihaileanu niet, hij maakte namelijk Le Concert. In het communistische Moskou maakt het Bolshoï-orkest zich op voor dè voorstelling, le concert. Dirigent Andrej Filipov is de beste dirigent van de Sovjet Unie, Lea Strum de beste violiste. Ze spelen het concert van hun leven, totdat het bruut wordt onderbroken door Brezjnev, de baas. 30 jaar later krijgt Andrej, dan schoonmaker in het orkestgebouw, de kans om in Parijs te spelen.

The Blues Bolshoï
Hij onderschept namelijk een fax, gericht aan de directeur van het Bolshoï-orkest, met het dringend verzoek om te komen spelen in het Théâtre du Châtelet. Dus begint hij een zoektocht naar zijn vroegere kameraden, de oud-muzikanten van zijn orkest. Die scènes lijken veel op de scènes uit The Blues Brothers (“lang geleden, goede, oude tijd, moeten we weer doen et cetera) en zijn wel aardig, maar na drie keer hetzelfde heb je dat wel weer gezien.

L’ensemble à Paris
Natuurlijk komen alle orkestleden opdraven en na wat financieel gedoe (hoe komen we zonder geld in Parijs?) staan er plots zestig Russen in hartje Parijs. Russen houden van vodka en dus raken ze allemaal meteen kwijt. Dit wordt allemaal wat chaotisch gefilmd, waardoor je als kijker niet meer doorhebt wie wat doet. Niet heel fijn, zou je denken, maar het past goed bij de ongedisciplineerde sfeer in het orkest.

Meer dan muziek alleen
Andrej daarentegen houdt zich afzijdig, hij is namelijk niet puur voor het concert naar Parijs gekomen. De beroemde violiste Anne-Marie Jacquet, die een gastrol als soliste vervult in het orkest, is namelijk de dochter van Lea Strum. Ze weet het zelf alleen niet, wat mede door Andrej komt. Om haar te beschermen heeft hij besloten haar te laten onderduiken in Parijs bij een vriendin, nadat Lea met haar man na het concert 30 jaar terug afgevoerd was naar een strafkamp. Dit geheim wordt prachtig verteld in de film met oud aandoende zwart-wit fragmenten.

Sovjetmannen en McDonald’s burgers
Regisseur Radu Mihaileanu is er haast perfect in geslaagd de typisch Russische sfeer over te brengen in een modern jasje. Het Russisch gelul over vrouwen en vodka springt naadloos over naar geciviliseerd Frans over Tsjaikovski. Qua sfeer, qua beeld, qua gevoel is de film heerlijk. Het wekt emotie, sympathie, empathie maar ook een gelukzalig gevoel op. De strenge oud communisten die nodig zijn voor de financiering van het orkest willen liever Parijs overnemen, maar worden in vervoering gebracht door Tsjaikovski, door Anne-Marie en vooral door Andrej.

Fenomenale muziek
Daar ligt meteen misschien wel het sterkste punt van de film. De muziek. Niet gek voor een film die Le Concert heet, maar Mihaileanu had hier gemakkelijk steekjes kunnen laten liggen. Had, want hij heeft het werkelijk fenomenaal gedacht. Zonder de muziek was Le Concert een goede film geweest, maar nu is het een geweldige.

Le Concert is geregisseerd door Radu Mihaileanu en vanaf nu uit op DVD