Roosblogt: Applaus, zo gemakkelijk is het (niet)

Op Roosblogt, het blog van het Rozentheater in Amsterdam, schrijven jonge theaterbezoekers en theatermakers over hun culturele ervaringen in de breedste zin van het woord. Deze stukken verschijnen vanaf nu ook op Deadline.nl. Heléne bijt het spits af.

Makke schapen

Donker. Is dit dan het einde van de voorstelling? Ja?
Ja, want de mevrouw rechts vooraan begint te applaudisseren en al snel volgt de rest van het publiek als makke schapen deze mevrouw. Een kleine twee seconden geleden werd duidelijk dat de voorstelling was afgelopen en nu klinkt er applaus. Ik merk dat ik in langzaam in het ritme mee begin te klappen. Wat vond ik eigenlijk van de voorstelling? Vond ik het matig, goed of weet ik nog niet wat ik van de voorstelling moet vinden? Mijn handen kunnen:
1. Ter hoogte van de borst zitten
2. Ter hoogte van mijn ogen
3. Boven het hoofd met een eventueel gilletje

Ritme van applaus

Maar op welke manier en met wat voor volume applaudisseren ben ik nog niet volledig uit. Mijn handen gaan langzaam naar mijn borst. Ik probeer mee te gaan in het ritme, maar val af en toe stil. Begin weer en probeer in het ritme van het applaus te verdwijnen. De mevrouw rechts vooraan staat nu ook op en vrijwel iedereen volgt haar weer. Ik weet nu niet of ik op zal staan of zal blijven zitten. Als ik om me heen kijk zie ik dat iedereen opgestaan is, maar dan vraag ik me af. “Ben ik dan de enige die niet weet welk soort applaus ik moet geven?” En ook; “Vind ik het goed genoeg om op te staan of blijf ik toch zitten?” Het kan niet waar zijn dat in een zaal van vierhonderd man iedereen het goed vond.

Applaus-rennen

Applaudisseren is dus niet gemakkelijk, maar applaus halen ook niet. De acteurs hebben gespeeld en soms nog half in hun rol halen ze het applaus op. Er wordt geapplaudiseerd en terwijl dit applaus bezig is, merk ik aan de acteurs dat ze onrustig zijn. Na regisseur en techniek bedankt te hebben rennen ze af, maar komen ze (zoals altijd tegenwoordig) vrijwel direct weer op of staan nog half op het toneel om zich dan met een ferme draai weer om te draaien naar het publiek. Om weer applaus te nemen. Wellicht weer de regisseur te bedanken. Wanneer er geen coulissen zijn wordt er ook nog dit applaus-rennen ten tonele gebracht. Zonde. Staan, het ontvangst in je opnemen en wachten totdat de laatste opgehouden is met klappen. En dan pas aflopen. Het publiek geniet nog langer van de échte acteur op het podium en de acteur hoeft niet oncharmant op en af te rennen en kan het applaus bij zich naar binnen laten druppelen.
 

Dit artikel verscheen ook op www.roosblogt.nl en is geschreven door Heléne.