Overdrijven met Koppe

Het Nederland van Iris Koppe in De man met de schaar is een gevallen land. Niet gestruikeld van een stoepje, maar regelrecht gestort in een afgrond. Marien en Elena zijn de jonge generatie: egocentrisch en verknocht aan hun digitale identiteit. De verhuftering van Nederland is het ideale podium voor de extreem populistische politicus de Kreeft, die hard op weg is naar het premierschap.

Overdrijven
Marien (21) en Elena (22) zijn rechtenstudentes en vriendinnen, al hebben ze niks voor elkaar over. Beiden zijn ze volledig afhankelijk van social media. Zo vraagt Elena gefrustreerd aan Marien of zij haar Facebookstatus asjeblieft wilt liken. “Ik heb het een uur geleden gepost en niemand vindt het leuk. (…)Anders staat het zo zielig.” Natuurlijk zit er een kern van waarheid in, maar Koppe overdrijft wel op een irritante manier. Marien kan haar armen nauwelijks gebruiken, doordat ze door het vele internetten RSI kreeg. Dat is lastig vrijen met haar activistische vriendje, die ook getroffen is door deze ziekte van de moderne wereld.

Fortuyn en Wilders
De Kreeft is een oud schaatser, die politicus is geworden. Hij is wars van vernieuwing en brengt Nederland het liefst terug naar de jaren 50. Geen internetupdates meer, geen iPhones en mp3-spelers. Er zijn veel overeenkomsten met de situatie omtrent Pim Fortuyn en Geert Wilders. Het leven van zwaar beveiligde politici is een interessant gegeven, waar Iris Koppe gebruik van maakt. De Kreeft leeft van safehouse naar safehouse en ziet zijn vrouw nog maar één keer per maand. De roodharige populist is afhankelijk van de strategie van zijn Spindokter. De Spindokter komt onder andere met het lumineuze idee een taartaanval te faken. “Één taart is één zetel. Deze taart is het opstapje naar het torentje.”

Oppervlakkig
Door tussenkomst van hoogleraar Zodiac, ontstaat er een zes-hoeksverhouding, die op het einde volledig uit de hand loopt. Met de nadruk op ‘op het einde’, want het verhaal blijft veel te lang richtingloos. De personages Marien en Elena en het decor van het verhaal zijn te oppervlakkig uitgewerkt. Hierdoor is het moeilijk om binding te krijgen met de hoofdpersonen. Koppe schetst geen volledig karakter, al probeert ze dat bij Marien wel. Bij de Kreeft lukt het iets beter, maar het is nog steeds niet prettig om 247 bladzijdes over de personages te lezen. Misschien heeft dat te maken met mijn egocentrisme?

Gelezen: De man met de schaar - auteur Iris Koppe
Reeds verschenen bij uitgeverij De Bezige Bij