Oppervlakkig Klunen

Met het grotendeels autobiografische boek Komt een vrouw bij de dokter (2003) waarin de hoofdpersoon zijn doodzieke vrouw en moeder van zijn kind bedriegt, had Raymond van de Klundert alias Kluun een waanzinnig succes. Dat hij door velen wordt bestempeld als een klootzak weerhoudt hem niet van het schrijven. Integendeel, hij heeft weer een nieuw boek uit: Klunen.

Niks vrolijke bij
De grote zwarte hoofdletters schreeuwen op de felgele achtergrond. Zwart met geel als een bij die wil steken, een bij die zijn angel in Nederland plant. Een bundeling van verhalen vol ‘vrolijke onzin van Kluun’, zo belooft de bijenflap voorin. Maar zijn verhalen zijn helemaal niet vrolijk. Kluun is niet blij, hij vindt de wereld maar niets en zijn mening steekt hij niet onder stoelen en banken.

Klunen = oppervlakkig uit je nek lullen
Als Klunen een werkwoord zou zijn, zou het oppervlakkig uit je nek lullen betekenen. Klunen is afgeven op alles en iedereen. Klunen is voortdurend laten weten hoe rijk je wel niet bent. En dat je als 44-jarige man en vader van drie kinderen echt niet te oud bent om hele nachten door te feesten op Ibiza met de nodige hoeveelheid drank op. Dat vreemdgaan wel best is en dat de herfst echt verschrikkelijk is. Want waar moet je in hemelsnaam naartoe als je niet buiten rosé kunt drinken.

Grote zeiksnor
Kluun is een grote zeiksnor, het maakt hem niet eens uit waarover. Het mooie Amsterdam Oud-Zuid waar de schrijver woont wordt voortdurend door hem afgekraakt. De mensen zijn vreselijk, hun huizen zijn te groot, etc. Ga er dan niet wonen, denkt de lezer al snel. Vrouwen kunnen niet kaartlezen is een andere krasse uitspraak van deze azijnpisser, gedemonstreerd door een oninteressante ruziedialoog tussen hem en zijn vrouw ‘Naat’. Niet bepaald hoe je als vrouw afgeschilderd wilt worden. En dan durft hij ook nog eens te beweren dat mannen vrouwen altijd zo ophemelen en vrouwen mannen nooit. Nee, als je zijn vrouw bent, valt er ook weinig te prijzen.

Praatschrijven en vreemde verering
Kenmerkend voor Kluun is zijn manier van praatschrijven in een populaire taal die ook voor mensen die nooit een boek lezen toegankelijk is. Erg literair is dat niet, wel makkelijk. Zijn gemakzuchtige imago neemt hij vervolgens weer over in zijn boek door zichzelf op dit vlak te bespotten. Hoe hij echter over AFT van der Heijden spreekt, een terugkerend figuur en tevens zijn buurman in het echte leven, komt als vreemde verering over. Gebundelde columns kunnen erg amusant zijn, evenals losse verhalen. Dat is in dit boek niet het geval.
 

Gelezen: Klunen van Kluun, uitgeverij Podium. Je kunt dit boek bestellen bij bol.com via onderstaande link:

Klunen
Kluun