Op wolkjes naar huis met Midlake

Midlakes nieuwe plaat heeft het zwaar te verduren onder kritieken als ‘saai’, ‘eentonig‘ en ‘niet vernieuwend‘. Toegegeven, de eerste luisterbeurten van de ietwat lome folk-rockliedjes maken niet meteen enthousiast. Klein beetje bij klein beetje begint de waardering echter te groeien en de enorme gelaagdheid op te vallen. De band vervolgens live horen spelen is de ultieme test. En zo hebben de Tivolibezoekers ook moeten denken.

Flink introvert
‘s Werelds meest energieke band is Midlake niet. Op het podium staan de bandleden flink introvert muziek te maken, en ook de zaal krijgt weinig aandacht. Er wordt meteen ingezet met nieuw werk, en de vaart van het optreden is van begin tot eind gelijk. Geen heftige energiebom, dus. Maar wat spelen ze goed! Niet om met een adrenalineshot de zaal te verlaten, maar juist om op wolkjes naar huis te lopen.

Dwarsfluit klopt
Dat de muzikanten stuk voor stuk betere instrumentalisten zijn geworden blijkt uit wat er deze avond gepresteerd wordt. Het geluid in Tivoli is goed en daarmee wordt ieders taak volstrekt relevant: de dwarsfluiten zijn inderdaad nodig, de meerstemmigheid ook (een pluim voor gitarist Eric Pulido hiervoor) en de scheurende gitaarsolo’s vallen gek genoeg ook op hun plek. De complexiteit van de in elkaar vervlochten partijen getuigt van grote klasse. Alle gitaarpartijen vullen elkaar subtiel aan. Hiervoor zijn meerdere luisterbeurten van de plaat de moeite meer dan waard.

Kaken op elkaar
Leadzanger Tim Smiths mooie, heldere stem klinkt eigenlijk net zo mooi en helder als in de opnames. Uit zijn comfort zone komt hij echter nooit; met zijn kaken nauwelijks van elkaar houdt hij het bij een aantal zangnoten en een sobere zangstijl. En daar is wel wat voor te zeggen, want als je zo’n zalvende stem hebt als Smith, dan spreekt het voor zich dat je die gebruikt.

Weidse arrangementen
Natuurlijk komen de verplichte hits Roscoe en Young Bride voorbij, maar inmiddels maakt het elegante samenspel van de nieuwere In the Ground en The Courage of Others meer tevreden. Beide nummers worden instrumenteel uitgebreid met weidse arrangementen waar iedereen zijn stukje aan bijdraagt, zonder het één tel een chaos te laten worden. Met maar liefst vier gitaristen in het gezelschap is dat geen vanzelfsprekendheid.

Geen enerverende show
De mineursfeer van de muziek en de gematigdheid van de ‘show’ bevorderen de alertheid niet, maar wat geeft dat­­? Hoe saai is het om naar héle goede muzikanten te luisteren? Helemaal niet. Je zou alleen willen dat iemand je tegen het einde je bed in zou tillen om samen met de laatste akkoorden in slaap te vallen. Dat de leden van Midlake niet voor een enerverende show zorgen, dat moet zelfs voor hen geen verrassing zijn.

Gezien: Midlake op 19 april 2010 gezien in de Tivoli
Meer info: www.midlake.net