Om vijf uur in de middag: Campert kan beter

Remco Campert, de bekende dichter, schrijver en columnist, heeft een bundel verhalen uitgebracht. Hij is toch één van de belangrijkere schrijvers van Nederland, met ook een niet gering aantal korte verhalen op zijn naam. Deze nieuwe bundel, Om vijf uur in de middag genaamd, doet jammer genoeg een beetje half aan.

Verwachtingspatroon
Velen hebben wel een boek van Campert op hun leeslijst voor Nederlands staan, Het leven is Verrukkulluk of Het Satijnen Hart. Het zijn dunne, goed leesbare boekjes, grappig geschreven maar met inhoud. Veel jonge schrijvers ontdekten met Campert dat het ook zo kan, literatuur kan ook leuk zijn. Dat schept een verwachtingspatroon waar maar weinig lezers omheen kunnen. Om vijf uur in de middag maakt die verwachtingen niet waar.

Seks met dieren
De bundel bestaat uit zes verhalen en iets wat meer lijkt op een korte novelle. Ze gaan over een schrijver die seks met dieren wil, een oude spion en een jongen die schrijver wil worden. Het is een wat rare verzameling die geen eenheid wil vormen. Ook de ontknopingen voldoen niet. Ze zijn soms flauw en soms ontbreken ze. Het verhaal Seks met dieren bijvoorbeeld schokt qua onderwerp even, maar kabbelt daarna wat door zonder een, vergeef de uitdrukking, climax te bereiken. Pas achterin de bundel, na het poëtische, experimentele Chimères dat wat te kort is, komt er kwaliteit.

Niet genoeg
Die kwaliteit komt in de vorm van een geschiedenis van Johannes ´s Gravenshagen. Je zou niet verwachten dat Campert een verhaal schrijft over een spion. Hij weet een paar clichès ook niet uit de weg te gaan, een teveel aan seks en het flauwe einde bijvoorbeeld. Toch levert hij een interessant verhaal met prachtige zinnen en beelden, doordat hij focust op het gevoelsleven van de oude Bond-achtige figuur. In heel Om vijf uur in de middag zitten trouwens mooie zinnen en momenten, maar dat mag niet genoeg zijn, zeker voor Campert niet.

Om vijf uur in de middag is vanaf nu verkrijgbaar