Noordelijke muziek op zaterdag Motel Mozaique

Dag twee staat in teken van de Scandinaviërs. Sowieso lijkt al het goeds uit Scandinavië te komen op Motel Mozique, een greep uit de collectie: Dag för Dag, Fever Ray, Marching Band, The New Wine, Nina Kinert, Röyksopp en The Whitest Boy Alive. Zou het komen doordat daar gewoon minder te doen is en jongeren uit verveling een gitaar ter hand nemen en juist hun inspiratie halen uit leegte? Het blijft gissen, maar feit is dat ze in het Noorden in elk geval nieuwe muziek maken.

Zorgvuldigheid bij Nina Kinert
Met een stem als die van de Zweedse Nina Kinert valt een concert nauwelijks meer te verpesten. Naast haar stem heeft ze een zeer kundige band meegebracht die het concert dimensie meegeeft. Haar liedjes zijn poppy, maar tevens eigenzinnig, een beetje vergelijkbaar met Fiona Apple. Met haar lange, zwarte soepjurk en hoofddoek is ze een markante verschijning achter de piano en ze weet het publiek stil te krijgen. Veel ruimte is er voor de twee drummers die erg fan zijn van het geroffel op de bekken, niet verkeerd, het zorgt voor wat spanning. Een prachtige toevoeging zijn de celliste en de elektronische beats in het nummer Art is Hard. De band laat zijn kunde zien binnen het nummer door flink te jammen en het nummer zorgvuldig op te bouwen.

Vikingen in Hjaltalin
Een grote, blonde Viking met baard staat zelfverzekerd op het podium. Met zijn zevenen maakt het IJslandse Hjaltalin er een vrolijke bende van. Ze halen vele instrumenten (waaronder fagot, piano, en viool) en meertaligheid uit de kast voor bomvolle en energieke composities. Hoewel de muzikanten stuk voor stuk getalenteerd zijn, is het wel erg veel en hard op het podium. Wat rustmomentjes zouden niet hebben misstaan, op plaat zijn die er wel.

Loney Dear verblindt
Loney Dear, de naam van de artiest die je tegenwoordig niet meer met een komma schrijft, is de grote afsluiter van Motel Mozaique. Maar echt een knallend einde wil het maar niet worden, al is het maar om de zeer vreemde lichtshow. Het publiek wordt verblind door licht terwijl Loney Dear in het donker blijft staan. Muzikaal gezien doet deze bescheiden man uit Zweden het zeer verdienstelijk. Vooral de wat tragere nummers zijn intiem door zijn warme stem die in de verte wat lijkt op die van Patrick Watson. Prachtig is het moment waarop hij onversterkt begint te zingen: kippenvel.

Succesvolle formule
Het wordt misschien wat eentonig, maar Motel Mozaique blijf het leukste festival van Nederland. Een festival waar een extreem relaxte sfeer hangt en de organisatie niet alleen maar roept dat deze gastvrij is, maar het ook echt waarmaakt. Ook dit jaar is er weer een grote hoeveelheid aan nieuwe muziek ontdekt en kan de kennis verbreed worden over bouwputten. De formule van Motel Mozaique klopt als een bus en vermindert met de jaren niet aan kracht.

Motel Mozaique op diverse locaties in Rotterdam. Gezien: de zaterdag, 11 april 2009. Meer info: www.motelmozaique.nl