{text_bijlagen}

My son, my son, what have ye done: Een tik in je gezicht
My son, my son, what have ye done: Een tik in je gezicht
My son, my son, what have ye done: Een tik in je gezicht

My son, my son, what have ye done: Een tik in je gezicht

Tekst: Rik Mertens
01 september 2011

Moeders houden zoveel van hun kinderen dat ze hun leven zouden geven voor een zoon. Wanneer hun zoon ze vervolgens vermoordt, zijn de moeders hoogstwaarschijnlijk verbaasd en best verward. Het bekijken van de film My son, my son, what have ye done geeft je hetzelfde gevoel.

Kinderwens
Je hebt wel eens een moment gehad waarop je met een rood aangelopen kop wenste dat een ouder dood neer zou vallen, ontoerekeningsvatbaar door woede. Brad McCullum brengt deze kinderwens in vervulling. Hij wordt echter niet gedreven door razernij maar door een stem in zijn hoofd. Brad vermoordt zijn moeder maar hoopt eigenlijk dat Miss Roberts het voorkomt. Net voor de moord geeft hij haar een knuppel en zegt haar hem neer te knuppelen voordat hij de daad begaat. Het wordt in de film al snel duidelijk dat Brad McCullum de dader is. Wie het slachtoffer is en wat zijn drijfveer is, wordt later (min of meer) duidelijk.

 

Eigenaardigheid
Zonder enige voorkennis van het verhaal trekt de kijker één conclusie. De film zit vol eigenaardigheden. Zowel de cast, de producer als de regisseur spreken boekdelen. De regisseur, Werner Herzog, vindt het bijvoorbeeld leuk om lilliputters te filmen wanneer zij, buiten zinnen schaterend, in rondjes achter een busje aanrennen. Producer David Lynch en de cast doen hier niet voor onder.

 

Hoopvol
In de film komen lange zwijgmomenten voor waar je hoopt dat er iets geks gebeurt. De muziek neemt het over en je glijdt door een scene. Tijdens zo’n moment struinen je ogen hoopvol het beeld af op zoek naar iets wat je doet fronzen. Helaas maakt hoop veelal plaats voor teleurstelling.

 

Hoofdpijn
De belofte die de film op voorhand aangaat, maakt het waar. Er zitten veel eigenaardigheden in. Toch blijft de vraag of dit er genoeg zijn om te fascineren. De lange zwijgmomenten maken de film langdradig, maar irriteert dit of maakt het de film interessant? Na het zien van de film heb je hoofdpijn van verbijstering, maar weet je nog steeds niet of de film goed is of slecht.

 

Regie: Werner Herzog
Producer: David Lynch
Met: Michael Shannon, Willem Dafoe en Chloë Sevigny
Reeds in de bioscoop.

 

Trailer:
 

 
print terug mail
nieuwsbrief
einde: stop met scrollen