Motel Mozaique: breek- en dansbaar op vrijdag

Motel Mozaique biedt uiteraard weer een prettige line-up met bands die klaarstaan om ontdekt te worden of om lekker in de undergroundscene te blijven hangen, maar die het verdienen om beluisterd te worden. Helaas dit jaar weer te lastige keuzes, al het goeds lijkt allemaal op de vrijdag geprogrammeerd te zijn.

The Bony King of Nowhere zoekend naar eigen stijl
The Bony King of Nowhere is een nieuwe ontdekking uit België. Deze tengere 23-jarige vent uit Gent neemt zijn vak serieus. In Lantaarn/Venster treedt hij op zonder te glimlachen, met zijn eveneens jonge bandleden. The Bony King, oftewel Bram Vanparys, is gezegend met een prachtige stem die ontroert. De jongens spelen breekbare nummers. Helaas spelen ze iets te vaak leentje-buur bij Radiohead in de tijd van OK Computer. Waarschijnlijk moet er nog iets meer tijd over heen gaan voordat ze hun eigen geluid hebben gevonden. De potentie is er tijdens het concert wel degelijk, het bewijs daarvan is het aanstekelijke jazzy nummer Taxi Dream.

Grampall Jookabox is hysterisch
De kelder van Watt is snel gevuld met zwetende mensen voor Grampall Jookabox. waar het ook net zo snel weer leegstroomt. De kleine David Adamson zet bij aanvang zijn sample-computer aan en probeert er wat overheen te schreeuwen. Een drummer probeert er structuur in te brengen, maar het blijft een chaotische bende. In het programmaboekje wordt een ‘mix van blues, hiphop, punk, deephouse, funk en country’ beloofd, wat live resulteert in een hysterische set waarbij tevens niks te zien is op het podium. Snel op zoek naar wat beter vertier.

Johann Johannson: weinig concentratie
Van een totaal andere orde is Johann Johannson, de IJslandse geluidskunstenaar. Hij vermengt klassiek (drie violisten en een cellist en Johann zelf op piano) met elektronica, net als het beroemde Sigur Ros. Het zijn geen afgekaderde nummers, maar zorgvuldig opgebouwde soundscapes die enige concentratie vereisen. Helaas beklijft de muziek niet genoeg om de aandacht van het publiek vast te houden. De korrelige zwart-wit-visuals zijn ook niet overtuigend genoeg om je in IJslandse sferen te brengen. Geroezemoes is wat de zaal overheerst.

The Whitest Boy Alive is hoogtepunt
En hier gelijk al het hoogtepunt van Motel Mozaique 2009: The Whitest Boy Alive. Het is vanaf het eerste moment al duidelijk: de vier sympathieke heren zijn hier om het naar hun zit te hebben. Erlend Oye, die we kennen van Kings of Convenience, en zijn band zijn meester in het fabriceren van aanstekelijke en vrolijke melodieën die tevens erg dansbaar zijn. Naast het spelen van strakke nummers nemen ze de vrijheid van het jammen dat uitmondt in perfecte climaxen. Voor het publiek de reden om er een groot dansfeest van te maken. Na 140 keer opgetreden te hebben, zijn de mannen creatief geweest. Aan het eind voeren ze een grote wisseltruc uit waarbij ze elkaars instrument bespelen. De bandleden zelf hebben er nog de grootste lol in. The Whitest Boy Alive bewijst met dit optreden een heerlijke, aanstekelijke live-act te zijn dat met nerdy dansjes en een dosis vrolijkheid het publiek makkelijk om zijn vingers windt.

Motel Mozaique op diverse locaties in Rotterdam. Gezien: de vrijdag, 10 april 2009. Meer info op: www.motelmozaique.nl