Lastig betreden van Patrick Watson’s droomwereld

Als apotheose van het Utrechtse Le Guess Who? festival treedt Patrick Watson op in de grote zaal van Tivoli. Zijn muziek brengt je naar een andere wereld, het is dromerig en intiem. Helaas zijn in een grote Tivoli zaal pratende mensen en onrustige personen een grote stoorfactor dat het betreden van Watson’s dromenland verdomd lastig maakt.

Met een grote pet op z’n hoofd en zijn guitige glimlach maakt Patrick Watson een zeer sympathieke indruk. De Canadees met vlotte babbel staat in contrast met de emotionele muziek die hij maakt. Zijn stemgeluid is uniek: warm, rustgevend en heeft niet veel meer nodig om te ontroeren. Desondanks haalt hij alles uit de kast: een viertal strijkers, een orgel en een grote hoeveelheid vervormingsapparaten. Het is een bonte verzameling waarmee hij naar bombastische hoogtepunten stijgt, dat niet altijd ten goede komt van de helderheid van de nummers. Gelukkig wisselt hij deze nummers af met ingetogen juweeltjes als Great Escape en het akoestische Man under the Sea.

Intiem onversterkt moment

Pas wanneer hij het publiek betreedt met een rugzak waaraan een octopus lichtconstructie is gemonteerd, zien we Watson zijn kunnen. Zonder versterking windt hij het publiek om zijn vinger dat luidkeels meezingt. De lichtconstructie op zijn rug is een opluchting nadat het publiek constant verblind werd door de podiumlichten en de band in het duister gehuld was.

Op Watson’s muziek is niet veel op te merken. Hij, noch zijn band, schieten uit de bocht. Maar een kleine zaal had niet misstaan, waar luistermuziek echt beluisterd kan worden.

Gezien: Patrick Watson & The Wooden Arms op 29 november 2009 in Tivoli.

Meer info: www.patrickwatson.com en www.myspace.com/patrickwatson