Ach... smaken verschillen.

helaas moet ikme bij voorgaande schrijver aansluiten. Hoe krijg je het voor elkaar om na 19 try-outs zo'n smakeloze show te presenteren. In Purmerend heb ik precies 3 mensen horen lachen enhet is dat we in het midden van de 2e rij zaten anders waren we ook weggegaan!

Doodeenvoudig maar ontzettend leuk? Brullen van de pret? Simpelweg briljant? Het lijkt wel of deze recensie en die in de Volkskrant door het impresserio of vrienden van Kamps&Kamps is geschreven waarbij ze superlatieven en onwaarschijnlijke vergelijkingen hebben moeten bedenken om de broers niet te hoeven kwetsen.

Wij hebben de voostelling gisteravond in de (lang niet volle) kleine zaal van Schouwburg Amstelveen gezien. We waren enthousiast over de eerdere voorstellingen van Rooyackers,Kamps&Kamps maar werden nu slechts teleurgesteld.
Waar je bij andere voorstellingen af en toe vol bewondering denkt: "Hoe komen ze er op? Je moet maar zoiets kunnen bedenken en uitwerken!", was hier keer op keer duidelijk te zien wat de basisgedachte voor de grap was geweest, maar dat de uitwerking niet had willen lukken, waarna ze het idee gewoon hadden moeten schrappen in plaats van het in hun voorstelling op te nemen en het publiek ermee te pijnigen.
Dat begint al met de kop die van een kat wordt afgetrokken om de show te kunnen openen door te zeggen dat de kop eraf is. Dat hebben we eerder, origineler en beter uitgewerkt in andere voorstellingen gezien.
Behalve kinderachtig gekibbel van twee volwassen broers met overdreven jongensachtig gemaakte stemmetjes en bewegingen, zit er geen lijn in de voorstelling die van de korte stukjes een geheel maakt.

De sketch van de homofobe heterobroer en zijn homo-broertje wordt gespeeld en uitgewerkt op een manier die tijdens een festival voor beginnende cabaretiers zou worden weggehoond en waarom waarschijnlijk slechts een bepaald groepje pubers op een schoolplein zal lachen. En dan waarschijnlijk vooral om de klasgenoot die ook een keer grappig probeert te zijn, niet af te vallen.
De harde muziek raakt kant nog wal in plaats van het spel te binden of versterken en de licht- en geluidsman is aan het klungelen.
De scène met de grafieken op het schoolbord doet slecht een handje vol mensen gniffelen, terwijl de rest afwacht wanneer de broers hun eigen grapje eindelijk uitgemelkt vinden.
Als na de Holland's next top model-scène (ze wilden blijkbaar graag de homo op hakken laten lopen en een tv-programma parodiëren), voor de zoveelste keer het podium even leeg en donker is en de muziek nutteloos hard staat, maken wij dankbaar gebruik van het feit dat we stoelen aan het begin van een rij bezitten en haasten ons de trap af en de zaal uit.

Waar we bij duo Schudden met Ruis laatst overdonderd werden door onophoudende kwaliteit en originaliteit, voelen we hier plaatsvervangende schaamte voor dit duo dat nog weken of maandenlang avond na avond zich door deze voorstelling heen zal moeten worstelen in de hoop dat het grootstde deel van hun publiek wel blijft zitten en voor ze wil applaudiseren. Wanneer Bor Rooyackers in de zaal zit, zal hij blij zijn dit niet meer dan éénmaal en slechts als toeschouwer te hoeven meemaken.