Karina Smulders schittert in Zomertrilogie

Een drie uur en veertig minuten durende voorstelling van Goldoni uit 1761 klinkt wellicht niet geheel aantrekkelijk. Het risico van een gedateerd stuk is dat een voortslepende hel wordt met barokke teksten en kluchtige plots. Wie met deze vooroordelen deze voorstelling instapt komt er opgelucht uit. Zomertrilogie is verrassend genoeg een voorstelling die niet misstaat in de moderne context, humor heeft en eveneens grotere thema’s aansnijdt.

Gegoede burgerij op vakantie
We bevinden ons bij de gegoede burgerij waar twee families op het punt staan om te vertrekken naar hun vakantiehuis. De familie van Leonardo heeft niet veel geld, maar om hun reputatie hoog te houden tuigen zij ook hun koets op en vertrekken naar een plek waar ze veel geld spenderen. Ondertussen is  Leonardo (Fedja van Huêt) heimelijk verliefd op Giacinta (Karina Smulders) en wil niets liever dan met haar trouwen. Maar haar aanbidder Guglielmo (Barry Atsma) gaat ook mee, wat ervoor zorgt dat Giacinta’s hoofd op hol slaat. Diepste verlangens en dromen van de personages worden overschaduwd door reputatie en status.

Perfecte combinatie van elementen
Regisseur Ivo van Hove heeft de beste paarden van stal gehaald voor het toneelstuk Zomertrilogie. Fedja van Huêt, Karina Smulders, Barry Atsma en zelfs Kitty Courbois, die haar vijftigjarig theaterjubileum viert, schitteren op het toneel. Zomertrilogie is een perfecte combinatie van elementen: een tijdloze tekst, een vlotte vertaling en uitstekend spel. De dialogen zijn vlijmscherp en intelligent met opzienbare wentelingen. Problemen worden moeiteloos verlegd door de manipulatieve vrouwen in het stuk. Jammer alleen van een handjevol overbodige rollen die hoogstens wat dynamiek met zich meebrengen, maar verder totaal geen functie hebben. De meeste lof gaat naar de hooggehakte actrices Karina Smulders en Marieke Heebink die in hun rollen beide hilarische manische trekjes hebben en dit tot in de kleinste finesse beheersen. Moeiteloos schakelt vooral Karina Smulders tussen schreeuwen, jammeren, stampvoeten en een en al verdriet. Smulders bewijst hierbij niet altijd maar de rol van schattig zorgzaam meisje te kunnen spelen, maar ook een manipulatieve troela.

Reputatie en status
Hoon, spot en geroddel vormen de hoofdtoon van de voorstelling. Het is uiteraard heerlijk om te kijken naar verwende nesten die met het grootste gemak over hun mannen heen lopen. Maar de bittere ernst van het stuk sijpelt binnen en hebben bizarre paralellen met het nu: Hebzucht hebben de personages gemeen. Nooit en nimmer hebben ze genoeg. En om dat duidelijk te maken is nou eenmaal drie en een half uur nodig. Dankzij voortreffelijk spel en de hervonden urgentie van het stuk is de lange zit geen enkel probleem.

Zomertrilogie van Toneelgroep Amsterdam.
Gezien: 18 januari 2010 in Stadsschouwburg Amsterdam.
Te zien tot en met 25 april in diverse theaters.
Meer info: www.toneelgroepamsterdam.nl