Jaill is niet te plaatsen

Met een bandnaam als Jaill wordt wellicht de suggestie gewekt dat de leden een crimineel verleden hebben en even ruige muziek spelen in een donker hol. Schijn bedriegt, want deze Amerikaanse band bestaat uit vier jongens met schattige teddybeertruien. Hun tweede plaat That's How We Burn is net uit en is gevuld met meeslepende psychopoprock.

Lekker ongepolijst
De band bestaat al sinds 2002 maar heeft in die acht jaar weinig voor publiek geproduceerd. Jaill doet alles gewoon op eigen tempo. Na hun platendeal met indielabel Sub Pop lijkt hier verandering in te komen. Al eerder kwam hun lp There´s No Sky (Oh My My) uit die lekker ongepolijst klinkt. Hier voert veelal chaotische postpunk de boventoon terwijl That´s How We Burn gekenmerkt wordt door wat meer toegankelijke en soms zelfs catchy popmuziek.

Statig basloopje
She´s My Baby is één van die nummers. Het enige wat de muziek in dit liedje van een echt popnummer onderscheidt, is het rauwe en statige basloopje dat domineert. Ook Everyone´s Hip mag zich in deze categorie scharen, dit liedje bevat ook nog  fijne achtergrond-oeh´s om de boel nog meer catchy te maken. Toch is de muziek van Jaill niet onder de noemer ´pop´ te plaatsen: de ietwat staccato stem van zanger Vincent Kircher is er simpelweg niet clean genoeg voor.

Afwisseling
De tweede plaat van het viertal is sowieso niet onder één noemer te plaatsen. Diverse genres wisselen zich af op de elf korte nummers. Zo hoor je op Summer Mess de stem van Kircher enkel begeleid worden door een akoestische gitaar, terwijl op How´s The Grave de snelle drums en snerpende gitaren om de oren vliegen. Eén van de weinige overeenkomst tussen alle liedjes lijkt de zangstem te zijn. Kircher heeft geen gangbaar en veelvoorkomend geluid en laat Jaill hierdoor wat meer afwijken van de vele andere bandjes.

That´s How We Burn van Jaill is vanaf nu verkrijgbaar
Meer info: www.myspace.com/jaill