Inglorious Basterds: glorieus film- en acteergeweld

Klootzakken! De Basterds uit de titel zijn een joodse commando-eenheid, onder de deskundige leiding van Aldo Raine. Tijdens de Tweede Wereldoorlog betalen de heren uit deze eenheid de nazi’s met gelijke munt terug, door er zoveel mogelijk te scalperen. Dit resulteert uiteindelijk in een complot, waar de Duitse SS-officier Hans Landa meer mee te maken zou kunnen hebben.

Originele blockbuster
Regisseur Quinten Tarantino is opzichzelf al een begrip, dus je krijgt een vaste schare fans naar de bioscoop die de film toch wel zouden gaan zien. Niet alles wat Tarantino aanraakt is goud: zijn aandeel in het Grindhouse-tweeluik, Death Proof, kon rekenen op een flinke dosis kritiek van zowel publiek als fans. Zelfs Inglorious Basterds, een van de origineelste blockbusters van dit jaar, kreeg wisselende reacties. Niet alleen op het filmfestival van Berlijn, maar ook in eigen land: NRC Handelsblad geeft de films maar één ster. Andere kranten delen meteen het maximale aantal sterren uit.

Niet vlekkeloos
Dat meningsverschil blijft toch intrigerend, en het beste is om Inglorious Basterds zelf met een bezoek te vereren. De film is absoluut niet vlekkeloos: Tarantino slaat soms te ver door met het willen schrijven van kekke dialogen, en raakt bij het ondergrondse café toch echt het spoor bijster. Ook de moraal die de regisseur gebruikt is een tikkeltje dubieus: nazi’s die joden vermoorden zijn inderdaad slecht, maar de manier waarop Brad Pitt zijn & co. diezelfde nazi’s om het leven brengen is ook niet bepaald zachtzinnig.
 

Visueel smullen geblazen
Het is hem vergeven. Niet omdat Tarantino Tarantino is, maar simpelweg omdat hij met Inglorious Basterds een film maakt die visueel overdondert en daarbij verrassing op verrassing stapelt, zonder daarbij de geloofwaardigheid van het plot in gevaar te brengen. Daarbij brengt hij een groep acteurs bij elkaar die er niet om liegt. Brad Pitt speelt als Aldo Raine helaas zijn minste rol tot nu toe – dat accent wordt na verloop van tijd wel érg irritant – maar de rest van de cast is alleen maar smullen geblazen. Christoph Waltz als SS-officier Lada bezorgt de kijker keer op keer kippenvel door eigenlijk alleen maar beleefd te lachen. Hij won zeer terecht een Gouden Beer in Berlijn. En dan zijn er nog Daniel Brühl, Mélanie Laurent, Til Schweiger en nog zoveel andere namen die het fantastisch doen.
 

Geweld als lieflijk schilderijtje
Zonder het einde te verklappen: de finale is groots en zeer gewelddadig. Maar wat er op het witte doek gebeurt is zó adembenemend gefilmd, zo groots… alleen Tarantino kan geweld presenteren als het ware een liefelijk schilderijtje. Ook kleinere scènes zijn een kunstwerkje: let op de momenten waarin de Joodse bioscoophoudster Mélanie Laurent een sigaret rookt of zich opmaakt. In de reflectie van het raam een filmposter van een blonde actrice en op de achtergrond muziek van David Bowie, alsof het een tienerfilm uit de jaren tachtig betreft. De meester is aan het werk.
Niet voor de teerste zielen, wel heel, heel erg de moeite waard.
 

Gezien: Inglorious Basterds van Quentin Tarantino. Draait vanaf 27 Augustus in de bioscoop.