In Poe Park: geen wandeling voor wandelliefhebbers
In Poe Park, een ode aan schrijver en dichter Edgar Allan Poe. Vijf muzikanten en twee acteurs brengen dat ten tonele in de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord. Het is donker, er branden lantaarns, de bezoekers wachten op bankjes. Maar wat gaat er gebeuren?
Theatrale verplaatsing
De avond wordt aangeprezen als een muzikale en theatrale wandeling. Op het papier dat wordt uitgereikt staat te lezen dat de wandeling één tot anderhalf uur zal duren. Verwacht wordt een lange wandeling met af en toe een stop of Poe-personages die het publiek omringen en angstaanjagend zijn. Dat is echter niet het geval. De gehele voorstelling wordt uitgevoerd op een relatief klein terrein en de bezoeker loopt telkens een paar stappen verder naar het volgende ‘decor’. Het is meer een verplaatsing dan een echte wandeling; geen wandeling voor wandelliefhebbers dus. Daar is op zich niets mis mee, maar het schept wel verwarring.
Onrustige bezoekers
De ‘wandeling’ begint met een stop bij een voorlezer. Onder een brug is een podiumpje geconstrueerd waar de voorlezer in mysterieus licht is geplaatst en een verhaal van Edgar Allan Poe voorleest. Het verhaal is vrij heftig literair voor het begin van een avond en het duurt ook te lang. De bezoekers zijn al een beetje onrustig doordat er aan het begin van de avond geen horecagelegenheid aanwezig bleek te zijn. Daardoor werd er van tevoren niet gesproken over wat er die avond komen zou, maar vooral over ‘dat ze eigenlijk wel een drankje hadden gelust.’
Rozen en cognac
Bij de volgende stop komt de band in beeld. Voor ze beginnen wordt er door de boxen een verhaal verteld. Ieder jaar is er een anoniem persoon die rozen en cognac bij het graf van Poe legt. Niemand is ooit te weten gekomen wie dit heeft gedaan. De band begint te spelen. Bijzondere instrumenten, mysterieuze kostuums, fijne muziek die niet alleen voor de verhoging van het mysterie interessant was, maar ook om thuis te luisteren. Bijzondere complimenten voor Asta Kat, die heel indrukwekkend zingt en beweegt. Twee acteurs verschijnen uit de bosjes en borduren voort op het zojuist vertelde verhaal.
Vervelend intermezzo
De rest van de avond verplaatst het publiek zich onder leiding van enkele medewerkers zich nog een paar keer door de Tolhuistuin. In Poe Park eindigt met een miniconcert van de band op een podium. De muziek van Ghost Trucker wordt later uitgebracht op cd en is zeker de moeite waard. De locatie is erg goed; door de bomen, struiken en lichttechnieken is het creëren van een griezelige sfeer gelukt. Het is echter niet duidelijk wat de bedoeling is: komen we om verhalen te luisteren, voor muziek, of om naar toneelspel te kijken? Het geheel vloeit niet soepel in elkaar door, vooral de tweede voorlezer was bijna een vervelend intermezzo. Dat neemt niet weg dat de avond leuk was; zoals genoemd is de band erg talentvol en alle liedjes die ze spelen zijn gezongen teksten van Edgar Allan Poe. Zonder de voorlezers en met wat beter passend acteerwerk was het perfect geweest.
Bezocht: In Poe Park op 16 augustus in de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord.
