Ik heb je nooit een rozentuin beloofd geeft goed beeld van schizofrenie

“‘Ik hoor bij niemand hier! Ik hoor niet bij jullie of bij de wereld! Dat heeft Anterrabae me lang geleden al gezegd. Ik hoor bij Yr!’ Maar Deborah wist dat de dokter misschien toch wel een beetje gelijk had. Ze had haar geest opengesteld voor woorden, zoals een oog dat gewend is aan duisternis zich voorzichtig opent voor het licht, ontdekt dat dit licht toch verblindend is en zich te laat weer sluit."

Schaamte
Ik heb je nooit een rozentuin beloofd gaat over Deborah, een meisje met schizofrenie. Met veel pijn en moeite brengen haar ouders Deborah naar het psychiatrisch ziekenhuis. Tegen zichzelf zeggen ze dat hun prinsesje niet gek is, tegen de familie zeggen ze dat Deborah naar een speciale school is vanwege concentratieproblemen. ’s Nachts dromen ze over Deborah die continu schreeuwt in de betraliede omgeving waar zij zich nu bevindt.

Aarde vs. Yr
Deborah leeft in twee werelden: de aarde en Yr. Deze levens wisselen elkaar niet af maar overlappen continu. Wanneer ze in gesprek is met haar dokter komt Anterrabae uit Yr er ineens tussendoor. De stemmen uit Yr zijn negatief over Deborah, maar vroeger was dit anders. Daarom wil ze Yr niet loslaten, maar haar dokter weet dat dit de enige manier is om haar schizofrenie te kunnen genezen.

Het leven met schizofrenie
Ik heb je nooit een rozentuin beloofd geeft een duidelijke weergave van een ziekte waar mensen zonder schizofrenie niets van begrijpen. Door de prikkels uit Yr cursief te drukken sorteert het boek de door elkaar lopende werelden. De lezer voelt zo de verwardheid van Deborah om continu aan de tegengestelde eisen van twee verschillende werelden te voldoen en constant naar twee verschillende werelden te moeten luisteren.

Interessant en langdradig
Het boek is meer dan 300 pagina’s lang. Dit had korter mogen zijn omdat sommige stukken nu erg langdradig zijn. In bepaalde delen gebeurt weinig of gebeuren dingen steeds opnieuw. Dit is soms een beetje saai en laat je bijna een paar pagina’s overslaan. Maar doe dit niet, want Ik heb je nooit een rozentuin beloofd is een interessant verhaal over schizofrenie en het moeilijke en langdurige proces tot mogelijke genezing. Na de genezing volgt het opnieuw leren kennen van de aarde met al haar mooie kleuren en geuren. Maar dit leren kennen gaat niet zonder vallen of stoten, want het is een lange weg van het gekkenhuis naar een ‘gewoon leven’.

Openhartig nawoord
Het boek is een semi-autobiografish verhaal van Hannah Green (echte naam: Joanne Greenberg). Ik heb je nooit een rozentuin beloofd verscheen voor het eerst in 1964. De nieuwe uitgave van 2010 heeft een open nawoord van de auteur. Hierin vertelt Green hoe zij leefde met schizofrenie, hiervan grotendeels genas en hoe moeilijk het voor haar is geweest om terug in de wereld te komen. Want zeg nou zelf, hoe zou jij reageren als iemand je vertelt dat ze in een psychiatrisch ziekenhuis op de ernstig-gestoorden-afdeling heeft gewoond?

Ik heb je nooit een rozentuin beloofd – Hannah Green
Uitgeverij Maarten Muntinga
Meer info: www.zilverpockets.nl