IFFR 2011: over een nazikampbeul en een vreemde baron

Het leuke van het IFFR is de enorm brede keuze aan genres en soorten films. Toegegeven: het is nooit lichte kost, maar op de bonnefooi naar een film gaan levert soms verrassend leuke resultaten op.

The Baron (Edgar Pera, Portugal)
Dit is een vreemde film, gebaseerd op een script van Portugese filmmakers die in de gaskamers van de Tweede Wereldoorlog werden vermoord. Het verhaal heeft iets te maken met een schoolinspecteur die door een vreemde baron wordt uitgenodigd op diens kasteel. De film duurt iets te lang, maar de film heeft zeker een opvallende stijl. Sfeervol, expressionistisch zwart-wit camerawerk met authentieke studio-sets en trefzekere montage.
Nog te zien: donderdag 1 februari in Cinerama 7 en vrijdag 4 februari in Pathé 5.

Outbound (Bogdan George Apetri, Roemenië)
Het blijft bizar hoe een film met een uitermate vervelend hoofdpersonage toch boeiend kan blijven. Erg boeiend zelfs. Een verhaal over een jonge vrouw die tijdelijk de gevangenis mag verlaten voor de begrafenis van haar moeder. Ze is niet van plan terug te gaan en wil zaken op orde stellen. Het wordt maar weer eens duidelijk dat Roemenië geen land is dat overloopt van blijdschap waarin iedereen zo zijn eigen manier heeft om te overleven. Jammer van het vervelende open einde: tot die tijd is Outbound anderhalf uur erg de moeite waard.
Nog te zien: donderdag 1 februari in Lantaren Venster 5, en woensdag 2 februari in Pathé 1.

Anyang, Paradise City (Park Chan-Kyong, Zuid-Korea)
Anyang is niet een ´geslaagde mix van documentaire en fictie´ zoals de IFFR-gids het noemt, maar een uitermate vervelende rommelige mix. De film is nog wel enigszins te doen door de prachtige opnames van de stad Anyang, maar de pointe van de film is volkomen onduidelijk. Gaat het nou om die boom? Of gaat het om die ramp waarbij een paar vrouwen om het leven kwamen? Gaat het om stadsvernieuwing? Het wordt niet duidelijk en het kan niemand uiteindelijk ook iets schelen.
Nog te zien: zaterdag 5 februari in Cinerama 6

Tras el cristal (Augustí Villaronga, Spanje)
Het IFFR wijdt een restrospectief aan regisseur Villaronga en dit is zijn briljante debuut uit 1987. In deze felle aanklacht tegen de Tweede Wereldoorlog gaat over een voormalig nazikampbeul en kinderverkrachter die jaren later door verlamming in een ijzeren long ligt, een groot apparaat dat hem helpt adem te halen. Zijn nieuwe verpleger is een jongen die hij vroeger gemarteld heeft. Villangora kan het allebei: nagelbijtende suggestieve spanning creeëren én scènes filmen die zo extreem gewelddadig zijn dat je na afloop echt even frisse lucht nodig hebt. Taboes bestaan, en in Tras el cristal zie je welke.
Nog te zien: vrijdag 4 februari in Lantaren Venster 3