Gevecht om een kind in Tot Alles Gezegd Is
Tot Alles Gezegd Is is het prozadebuut van toneelschrijfster Enne Koens. Een werk over een paar dat belandt in een scheiding met alle nare gevolgen van dien. Een hedendaagse tekst waarin de man zijn dochter wordt ontnomen, zonder geldige reden. Slechts omdat de vrouw het wil.
Geleur met een kind
Het verhaal gaat over Michel die in scheiding ligt met Liesbeth. Wanneer hij de uitspraak van de rechter krijgt en hiermee toegang tot hun tweejarige dochter ontzegd wordt, neemt Michel een abrupt besluit. Hij gaat naar de peuterspeelzaal en neemt zijn dochter Josja mee naar het buitenland. Onderweg analyseert hij de ontwikkeling van zijn relatie met Liesbeth en hoe het zo ver had kunnen komen. Thuis doet Liesbeth, nadat ze ontdekt dat Michel dochterlief meegenomen heeft, hetzelfde.
Kille moeder
Met haar debuut slokt Koens je meteen op in haar wereld. Ze heeft niet meer dan twee pagina’s nodig om je als lezer volledig te binden. Zowel vader als moeder komen aan het woord in het boek. Daarmee tracht Koens beide perspectieven op dezelfde gebeurtenissen weer te geven. Dit levert een verrassend resultaat op. Liesbeth blijkt koud en onredelijk. Michel te zachtaardig, maar rechtvaardiger dan zijn ex. Buitengewoon ontroerend zijn de beschrijvingen van de gevoelens van de vader voor zijn dochter. Hoe hij een moment van intens geluk beschrijft wanneer zij samen een ijsje eten. Alles wat hij nodig heeft is Josja en dat drijft hem tot de daad die hij begaat.
Het verkeerde eind
Vanaf het begin wil de lezer weten wáár het precies misging, maar niet alleen een analyse op het verleden is begeerlijk. Ook hoe het zal aflopen blijft intrigerend. En daar ontstaat dan het enige punt van kritiek. Gaandeweg het verhaal wordt er steeds meer sympathie gecreëerd voor de vader die, geheel onterecht, zijn kind niet meer mag zien, vanwege de persoonlijke wrok die de moeder koestert. Natuurlijk is dit geen reden om het kind meteen te ontvoeren, maar toch is het einde waarin hij gepakt wordt abrupt en onafgemaakt. Als een Hollywood film met een verkeerd einde; de slechterik wint.
Koens pen is vlot en haar stijl bevlogen en fascinerend. Haar achtergrond als toneelschrijfster is herkenbaar door de korte paragrafen die ze schrijft. Het werk is vernieuwend, omdat er eens geschreven wordt vanuit het perspectief van de echtgenoot. Dit creëert een nieuw soort voogdijbegrip waaraan het nu nog vaak ontbreekt. Tegelijkertijd laat het de lezer achter met een gevoel van onbehagen omdat de echte afloop niet verteld wordt. Desalniettemin moet Koens vooral blijven schrijven.
