Geen opsmuk bij Alela Diane en Whitmore

Paradiso staat vanavond in het teken van pure, eenvoudige muziek die doet herinneren aan een Amerika van lang geleden: houten blokhutten, kampvuren, sneeuwstormen en een ons-kent-ons-gemeenschap. Beide artiesten die vanavond optreden, William Elliott Whitmore en Alela Diane, zouden rechtstreeks uit die blokhut kunnen komen.

Doorleefde Whitmore
In het voorprogramma staat de 31-jarige bluesartiest William Elliott Whitmore. Deze niet onaantrekkelijke, bebaarde man met volgetatoeëerde armen heeft geleefd! Afwisselend met een banjo en gitaar vertelt hij zijn levensverhalen die door merg en been gaan. Het zijn maar een paar akkoorden die hij gebruikt, maar kwantiteit zegt niets over kwaliteit. Alleen gewapend met gitaar en een stem die doet denken aan een man van eind zestig is het puurheid wat hij toont. De folk slaat pas echt toe tijdens zijn up-tempo afsluiter The Old Devil, waarmee hij toont dat voorprogramma’s niet altijd onderdoen voor hoofdacts.

Breekbaar
Vergeleken met de rauwheid van Whitmore is de 25-jarige Alela Diane een engel. Deze uit Nevada City afkomstige dame vertoont gelijkenissen met Joanna Newsom en Mariee Sioux. Plukkend gitaarspel, een wonderschone stem en persoonlijke teksten maken dit optreden zonder enige twijfel ontroerend. Met haar reeds gelanceerde cd To Be Still laat ze zien dat ze ten opzichte van haar debuut  Pirate’s Gospel vooruit is gegaan. Haar nummers zijn rijker gearrangeerd, maar verliezen niet in breekbaarheid door onder andere haar kenmerkende stemgeluid met opvallende overgangen in toonhoogte.

Gevarieerd gezelschap
Alela Diane is met haar band een mooi gezelschap: een blanke Afro-drummer, Alela’s vader als gitarist, een langharige cowboy met flink strakke spijkerbroek als bassist en een engelachtige achtergrondzangeres spelen bescheiden op hun instrumenten. Geen opsmuk of heftige uitspattingen: het is muziek die je rustig doet wegdwalen naar dat oude Amerika. Maar waar de emotie extreem is te zien bij Whitmore, is Diane stukken meer ingetogen en soms zelfs een beetje vlak. Dit geldt echter niet voor het tot tranen roerende Oh! my Mama of Take us Back, waarin ze een intieme samenzang met haar basgitarist neerzet over één microfoon.

Beide artiesten zijn erin geslaagd puurheid te brengen, zonder opsmuk en dat wordt gewaardeerd door het enthousiaste publiek. Zij durven dichtbij zichzelf te blijven door voornamelijk hun eigen verhalen te vertellen, en dat raakt.

Gezien: Alela Diane & William Elliott Whitmore, 8 april in Paradiso Amsterdam. Meer info: www.myspace.com/alelamusic en www.myspace.com/williamewhitmore