Expats is hysterisch en flauw

Meteen in de eerste scène van Expatsis het raak: Barber (Fockeline Ouwerkerk) en haar vriend Thomas (Maarten Heijmans) komen ruziënd het toneel op – naakt. Schreeuwend en in een rare positie gaat het koppel tegen elkaar tekeer. Het zet de toon voor de gehele voorstelling.

Te gast in Peking
In het huis van zakenman Thomas en zijn vriendin Barber op een beveiligde compound in Peking (in een prachtig decor van Thomas Rupert), brengen een aantal Nederlanders (Daan Schuurmans, Lies Visschedijk en Fabian Jansen) en de Amerikaan Clive (Sieger Sloot) samen de avond door. Ze bediscussiëren behalve koetjes en kalfjes ook de wereldproblematiek: het broeikaseffect, Afghanistan, enzovoort. Dan wordt er in de tuin opeens een Chinese baby gevonden.

A-relaxte wereldproblematiek
Expats is in opdracht van Het Toneel Speelt geschreven door Peter van de Witte (helft van cabaretduo Droog Brood). Van de Witte liet zich inspireren door de huidige generatie dertigers: mensen die prima op de hoogte zijn van problemen in de wereld, maar geen actie ondernemen om deze op te lossen. Dit is dan ook waar de personages over discussiëren. Wat gebeurt er als China de grootste wereldmacht wordt, buit het Westen andere landen uit en wat is de plaats van henzelf in deze gebeurtenissen? Barber vindt deze onderwerpen allemaal ‘vet a-relaxed, weetjewel’ en dringt er steeds op aan om leúke onderwerpen aan te snijden. Haar personage is zo grofgebekt en zeurderig dat het vermoeiend is om de hele voorstelling naar te kijken.

Chinese baby
Wanneer Barber buiten een baby’tje vindt, ontstaat er discussie over wat ermee gedaan moet worden. Naar de politie brengen? Die is vast corrupt. Het weeshuis? Daar gooien ze het in een kelder. Opeens bevinden de personages zich in een situatie waarin ze hun verantwoordelijkheid kunnen en moeten nemen. Maar hoe? De situatie levert nogal wat stress op en dat betekent dat er door iedereen veel geschreeuwd wordt. De hysterie bouwt niet langzaam op maar treedt snel in. De oplossing die het gezelschap voor de baby vindt is helaas niet al te geloofwaardig. Ook is het niet altijd duidelijk hoe bepaalde scènes bijdragen aan het stuk, zoals de naaktscène aan het begin, of de extreem korte dans van Clive (Sieger Sloot). De mysterieuze opkomst van bediende Li Chou (Rima Kawawung) aan het einde van het stuk komt nog wel het meest uit de lucht vallen.

Flauw
De vreemde situatie waarin de personages zich bevinden zou grappig kunnen zijn. Vaak is Expats echter op het flauwe af omdat de grappen er zo dik bovenop liggen. Dertigers zullen misschien herkenning voelen bij het onderwerp. Maar wil Van de Witte zijn kijkers hierover aan het denken zetten, of er slechts om laten lachen? Hoewel de acteurs stuk voor stuk geloofwaardig hun personages weten neer te zetten, zijn hun dialogen en acties dit des te minder. Slechts bij vlagen is Expats echt grappig, vaker hysterisch en flauw.

Beeld: Deen van Meer

Kijk hier naar een filmpje met commentaar van schrijver Peter van de Witte en regisseur Mark Rietman:


Gezien: Expats van Het Toneel Speelt op 23 januari in de Stadsschouwburg te Amsterdam
Expats is geregisseerd door Mark Rietman en nog t/m 3 april te zien in heel Nederland
Meer info: www.hettoneelspeelt.nl