Duidelijke taal in Nootebooms Rode Regen
Daar waar rood zand tegen witgekalkte muren aanslaat en de regen het laat lijken of de huizen bloeden, is Rode Regen een bundel reisverhalen van Cees Nooteboom.
Vertellen of schrijven
De wijze waarop de ouder geworden Nooteboom terugblikt op zijn vroegere reizen is erg journalistiek. De zinnen zijn kort, de taal is begrijpelijk en de ik-persoon geeft droog zijn, vaak niet spectaculaire, belevenissen weer. Je kunt je tijdens het lezen gemakkelijk inbeelden dat de man in een grote fauteuil zit en met een zachte, zware stem vertelt over vroeger. Vertellen is anders dan schrijven en hoewel zijn zinnen helder zijn en de verhalen vol zijn van Spaanse buurtbewoners met on-Nederlandse eigenschappen zuigt het boek de lezer niet op.
Zelfspot en tuinhumor
Avonturen maakt Nooteboom niet mee. Tenzij je natuurlijk de waterput meerekent die aangelegd moet worden of het zelf bereiden van een gerecht vol ingewanden of niet te vergeten de richtlijnen voor het verzorgen van de planten in zijn tuin.
De tuin wordt tot een personificatie gemaakt, een goede poging tot poëtisch schrijven. En ook het stuntelen van de oude man als amateurtuinman, gepaard met veel zelfspot en tuinhumor maken Rode Regen tot een komisch werk.
Meer fantasie met letters
De ontmoeting met de letter L, een verhaal wat later in het boek beschreven is, is filosofischer van aard. Een L, die ’s nachts in het Oude Testament gaat slapen, maar het vooral heeft op Arabische werken, want bij die andere God komt hij als letter wel twee keer voor, een waar feest. Door de fantasie die hierin tot uitdrukking komt geeft het verhaal een aangenamer gevoel dan het pure beschrijven van alledaagse gebeurtenissen.
Wisselvallig en weinig kleurrijk
Rode Regen is een bundel met reisverhalen van verschillende aard en kwaliteit. Sommige passages spreken meer aan dan andere en de man achter de verhalen leer je nooit echt kennen. De hoofdpersoon is een reiziger die het leven en het reizen, volgens Nooteboom tijdelijk verdwijnen, onder de loep neemt. De conclusie van deze zoektocht wordt niet duidelijk en is eigenlijk ook niet van belang. Heel misschien bestaat hij niet eens. Dat geeft ook niet. Toch is het jammer dat hoeveel je als lezer ook hoopt rood zand te worden, meegevoerd door de kracht van de literatuur, de regen er langzaam overheen vloeit tezamen met je gedachten, waardoor de kleur niet lang behouden wordt.
Rode regen
Cees Nooteboom
