Debutant Linde Hagerup brengt een ongebruikelijk verhaal

Het is maar liefde is de eerste roman van de Noorse Linde Hagerup (1968). Uit een schrijversfamilie komt ze, en dat is te merken: haar debuutroman ademt iets uit dat ongrijpbaar is. Het verhaal is tegelijkertijd weerzinwekkend en aanstekelijk, onwerkelijk en herkenbaar. Het is maar liefde lees je in één ruk uit.

Benauwd
De lezer wordt meegenomen in de gedachtenwereld van Tina. Tina komt uit een kliniek in Oslo woont in een appartement in Berlijn. Wanneer de jonge Tanja verschrikt bij haar aanbelt, besluit Tina zich over haar te ontfermen. Haar goede bedoelingen hebben echter desastreuze gevolgen… Tina heeft problemen met communiceren en leeft in haar eigen wereld. Beetje bij beetje komt de lezer te weten wat de verschillen zijn tussen Tina’s leefwereld en de werkelijke wereld.

Schrijversfamilie
Linde Hagerup groeide op in een familie vol beroemde schrijvers. Haar oma schreef gedichten die erg veel gelezen werden in Noorwegen en haar oom Klaus en nichtje Hilde hebben beiden boeken geschreven die in het Nederlands vertaald zijn. Toch zegt dit niets over de schrijfkwaliteiten van de telg in de familie. Door haar speciale, aangrijpende stijl weet ze zichzelf goed op de kaart te zetten.

Kort maar krachtig
Het is niet vaak meer dat een uitgeverij een nieuw boek van een buitenlandse debutant publiceert in hardcover. Het boekje is van handtasformaat en telt slechts 158 bladzijden. De letters zijn gedrukt op dik papier, de kaft is goed verzorgd – nog twee elementen waaraan je ziet dat uitgeverij De Geus de waarde inziet van deze nieuwe jonge schrijfster. Het enige mindere puntje: op de kaft wordt gezegd dat het boek geestig is, dat je erom kunt lachen. Toch zijn de grappige momenten ver te zoeken. Het boek is één intense rits van ontvreemdende en tragische uitspraken.

Gelezen: Het is maar liefde van Linde Hagerup
Verschenen bij uitgeverij De Geus