De duivel in de lift in Devil

Vijf mensen in een lift. Eén voor één gaan ze dood. Agatha Christie zou er haar hand niet voor hebben omgedraaid. In Devil komt er nog een probleem bij: één van hen is de duivel in eigen persoon.

Geen routineklus
Het begint met een simpele zelfmoord: iemand is uit het raam gesprongen van een kantorenflat. Detective Bowden en zijn team onderzoeken de zaak. Dan gaat er wat mis in hetzelfde gebouw: vijf personen blijven vastzitten in een lift. Een oude vrouw (Jenny O’Hara); een bewaker (Bookeem Woodbine), een monteur (Logan Marshall-Green), een jonge vrouw (Bojana Novakovic) en een verkoper (Geoffrey Arend). Een routineklus voor de technische dienst, zo lijkt het. Eén van de bewakingsmensen denkt dat er meer aan de hand is: één van de vijf mensen is de duivel in eigen persoon.

Re-make
Devil is de eerste reeks in de Night Chronicles-reeks, een serie van drie films die geproduceerd en geschreven zijn door M. Night Shyamalan, om onbekende regisseurs een kans te geven door te breken. Regisseur van Devil is John Erick Dowdle, die samen met zijn broer Drew Dodle de re-make Quarantaine maakte. De film wordt – althans in Nederland – in de markt gezet als bovennatuurlijke thriller, maar Devil bevat toch genoeg scènes die niet zouden misstaan in een volbloed horror.

Andere schrijver
Waar Shymalans eerdere verhalen het moesten hebben van het briljante einde, is het het einde waarmee Devil de mist ingaat. Dat kan misschien liggen aan het feit dat een andere schrijver het script heeft geleverd en dus misschien elementen heeft aangepast, maar prettig is het niet. Aanvankelijk lijkt Devil een van de engste films van het jaar te worden. De laatste tien minuten doen die hoop vervliegen: dan verdwijnen alle logica en alle spanning als sneeuw voor de zon.

Zachte geluidjes
Terwijl de rest van de film juist ijzersterk is. De ontknoping – wie van het stel is de duivel – is ijzersterk in beeld gebracht en ook daarbuiten is de spanning goed gedoseerd. Ook niet onbelangrijk: in tegenstelling tot bij veel andere commerciële horror vertrouwen de makers niet op harde geluidseffecten om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Hier zijn het juist de zachte, minimale geluidjes die je nekharen overeind doen staan.

Creatieve en spannende horror
De meeste horrorfilms die in Amerika een PG-13-keuring meekrijgen (bij ons vergelijkbaar met twaalf jaar en ouder), verdienen het predikaat horror nauwelijks Devil niet: de truc is hier dat de moorden gebeuren op momenten dat in de lift de lichten uitvallen (dus buiten beeld) en wij als kijker ons moeten focussen op wat we horen. Creatieve en spannende horror voor jongere kijkers kan dus blijkbaar wél.

Afknapper
Maar dan dat einde. De film is sowieso al erg kort: tachtig minuten inclusief aftiteling. Het kan niet anders of er is in de film geknipt: een personage dat na driekwart van de film opduikt zien we niet meer terug en de Duivel laat zich wel erg makkelijk afschepen. Devil is een goede horrorfilm, maar verdient een beter einde.

Devil draait nu in de bioscopen